Служэнне ў прысутнасці і без

21-25.12.2023

Чарга медытацый ішла па ДУ 101-118, сузіранне Ўвасаблення і Нараджэння Хрыста з дапаўненнямі ад майго Суправаджальніка.

У гэтых практыкаваннях св. Ігнацій дае вельмі дакладныя ўказанні што і калі ўяўляць, куды і ў якой паслядоўнасці прыкладаць увагу і якія задзейнічаць пачуцці. І для мяне гэта аказалася вельмі складаным. Я прывык, што ўсё, што з'яўляецца ў маім уяўленні, разуменні і пачуццях падчас медытацыі, адбываецца без намаганняў і амаль без напружання волі. Мяне як бы “вядуць” і ўсё “паказваюць”. Цяпер жа, у строгім парадку было цяжка ўтрымліваць канцэнтрацыю і даводзілася напружваць увагу. У мяне пайшло дзве медытацыі пакуль я нарэшце не здагадаўся паклікаць Хрыста ва ўсё, што сузіраю і аддаць у Яго рукі ўсе вобразы. Я проста ўяўляў Яго побач, як бы суправаджаючым мяне. Пасля гэтага ўсё стала як звычайна). Ён Сам вёў куды трэба і паказваў усё, што трэба).

Падчас аднаго з сузіранняў увасаблення да мяне прыйшла думка пра тое, што ніхто з першародным грахом і заснаваным на ім чынам мыслення, не змог бы вытрымаць таго, што вытрымала Марыя. Што магчыма, яна не проста была вызвалена ад першароднага граху і яго наступстваў, але і не мела таго няправільнага спосабу мыслення, які вядзе да памылак. Магчыма, яна магла мысліць як першыя людзі да першароднага граху: цалкам спадзявацца на Бога, бачыць рэчаіснасць, не мець ілжывых здагадкаў і ўяўленняў, заснаваных на сваім эга і г.д. І пры гэтым ніяк вонкава ярка гэта не праяўляць. Але менавіта гэта якасць магла дазволіць так пакорліва і аддана прыняць волю Бога, адказаць знакамітае “Так”, і вытрымаць усё, што было пасля. Вельмі складана сабе ўявіць, што хтосьці з нашым стандартным тыпам мыслення і меркавання быў бы здольны на такое…

Перад тым як прыступіць да адной з медытацый, я адкрываў на сваім камп'ютары Духоўныя Практыкаванні. Падчас медытацый Ён часта гуляе з тэхнікай, можа проста выключыць камп'ютар, калі мае разважанні ідуць не туды, і ўключыць яго назад як толькі я вяртаюся ў правільнае рэчышча. І тут у галаве прамільгнула такая думка… “Цяпер зноў можа такое здарыцца, потым мне давядзецца задумвацца што не так, шукаць куды ісці… А спампую-ка я сабе ДУ на тэлефон. Чыталка ніколі не падводзіла, пагляджу што будзе.” І я спампаваў fb2 файл і адкрыў яго на андроідзе ў AlReader. Гэты софт увогуле ніколі мяне не падводзіў.

Медытацыя ішла сваім парадкам, пакуль я не дайшоў да ДУ 114. Я выканаў гэты пункт і перагарнуў экран, каб перайсці далей… Але ён не перагарнуўся! Свайп уверх-уніз дрыгае старонку і не зводзіць экран з ДУ 114, свайп налева не працуе ўвогуле, свайп направа перагартае старонку, але не цалкам, а так, што ДУ 114 застаецца на экране, калі гартаеш направа паўторна, старонка вяртаецца да свайго зыходнага становішча! Закрываю прыкладанне, адкрываю зноў – нічога не змяняецца! Хіба што перазагрузіць тэлефон не паспрабаваў. Ха-ха-ха))) Вось так схітрыў!))) Вось так падмануў і зрабіў сабе жыццё прасцей!)

Калі Ён гуляе з камп'ютарам гэта трохі прасцей прыняць, галава разумее, што дзесьці можа быць агульны збой аперацыйнай сістэмы або нешта падобнае, куча патэнцыйных прычын. Можна сабе ўявіць і неяк растлумачыць, і я да гэтага даўно прывык. Але калі падчас медытацыі адбываецца збой у чымсьці, што я прывык лічыць вельмі надзейным, то гэта ўжо ўспрымаецца не так спакойна)).

У пакой у гэты момант увайшла жонка. Яна ўжо збіралася сыходзіць, каб не перашкаджаць медытацыі, але я паклікаў яе, працягнуў тэлефон і папрасіў пагартаць. Потым расказаў як я спрабаваў схітрыць, мы пасмяяліся. Затым я працягнуў, вядома ж на ДУ 114.
Калі медытацыя скончылася, я вырашыў заскрыніць на памяць кароткае відэа гэтага збою. Але як толькі я пачаў скрыніць экран, усё стала працаваць як і павінна!))) Аха-ха-ха!))) Смяючыся я спусціўся і зноў працягнуў тэлефон жонцы з просьбай пагартаць старонкі ў чыталцы. Сказаў: “Вось, скончыў медытацыю і хацеў заскрыніць на памяць”. Яна толькі ўсміхнулася і развяла рукамі).

Але навошта гэта ўсё было патрэбна і куды Ён паказваў, я да канца зразумеў толькі на наступны дзень, калі паўтараў гэтае практыкаванне. У ДУ 114 святы Ігнацій піша:

Першы пункт: Духоўна ўбачыць [прысутных] – Святую Дзеву,
Іосіфа, служанку і Немаўля Ісуса па Яго нараджэнні, уяўляючы сябе нягодным і
бедным слугой; сузіраць іх, прыглядацца да іх і з пашанай і колькі
магчыма благагавеннем служыць ім у іх патрэбах, як быццам я сапраўды там
прысутнічаў, будучы як бы апошнім жабраком і нягодным рабом. І затым
аддацца разважанню, каб вынесці [з усяго гэтага] карысць.

Я да канца, цалкам уявіў сябе ў ролі слугі, які стаіць перад жывымі людзьмі, уявіў як буду вырашаць канкрэтныя бытавыя пытанні. У гэтай сітуацыі я дакладна быў бы радасным, максімальна ўважлівым і назіральным, прымяняў бы ўсю вынаходлівасць, на якую здольны, каб зрабіць нешта для іх, стараўся б прадказаць патрэбы і г.д.
І тут адбылося яшчэ адно важнае адкрыццё. Гэта стан і настрой нічым не адрозніваецца ад таго, якое ўзнікае, калі я займаюся нечым, што мяне па-сапраўднаму захапляе, калі я праяўляю тыя якасці, якія закладзены і развіты ў мяне лепш за іншых – мае “таленты”. Т.б. фактычна гэта – маё прызначэнне. Рэалізуючы яго, я самым лепшым чынам выконваю Яго волю і служу Яго славе.
І калі б там, у стайні я перастаў паводзіць сябе так, як апісаў, то гэта было б проста непрымальна. Няўжо хтосьці з “гаспадароў” стаў бы цярпець іншае паводзіны.
Гэта ж справядліва не толькі для ўяўнай сцэны, але і для жыцця ў цэлым. Не існуе нейтральнасці, ці мы выконваем прызначэнне, ці знаходзімся ў стане пустой траты часу, фактычна ў стане граху. Гэта падобна на стан цара Давіда ў 2 Цар 11:1, калі было час усім царам адпраўляцца на вайну, а ён застаўся, т.б. перастаў выконваць сваю ролю і прызначэнне. Гэта стан “пустаты” пазней прывёў да цяжкіх грахоў і наступстваў. Менавіта таму трэба імкнуцца да адсутнасці “пустаты”, т.б. адсутнасці ўсяго, што не працуе на прызначэнне і выкананне Яго волі. А гэта значыць, трэба пастаянна кантраляваць намер, з якім здзяйсняеш любыя дзеянні.

Мабыць менавіта да гэтага спрабуе падвесці святы Ігнацій, калі ў падрыхтоўчай малітве ДУ 46 ужывае словы “ўсё”, “адзіна”, “выключна”.

Падрыхтоўчая малітва ёсць прашэнне ласкі ў Госпада
Бога, каб усе мае намеры, дзеянні і дзеянні накіроўваліся адзіна і
выключна да служэння і ўсхвалення Яго Боскага Вялікасці.

Калі хаця б на імгненне ўявіць сабе жыццё без адзінай секунды патрачанай на пустату, жыццё ў поўнай асэнсаванасці і мэтанакіраванасці для Яго славы, то захоплівае дух ад раскрываючайся прадуктыўнасці і якасці пражытых момантаў! Але пакуль што да гэтага так далёка)..