Духоўныя практыкаванні – аголенае сэрца

Духоўныя практыкаванні св. Ігнацыя сталі для мяне шляхам агалення сэрца. Увесь час я вучылася быць моцнай, ахопліваць усё, не паказваць сваёй слабасці. А тут Пан Бог вядзе мяне ў месца, дзе нічога не магу схаваць. Стаю перад Ім такая, якая ёсць, са сваімі страхамі, стомленасцю, абмежаваннямі, і ў гэтым спатканні адкрываю, што сапраўдная сіла нараджаецца ў Яго любові.

Я пачала заўважаць, што мае думкі і пачуцці зусім не толькі мае. Я пачала лавіць гэтыя думкі, якія раней праходзілі праз мяне безразважна, не затрымлівала іх і не аналізавала. Цяпер Пан паказваў мне, адкуль нараджаюцца рэакцыі майго сэрца, чаму прыходзяць страхі, смутак, адчай, адкуль бяруцца жаданні і рэакцыі, якіх раней не разумела. Гэта было як адкрыццё вачэй — раптам я бачыла сябе і сваё нутро з іншага боку, і кожнае адкрыццё прыносіла святло ў месцы, якія раней былі цёмныя.

У гэтым досведзе асабліва моцным стала для мяне agere contra — дзейнічаць насуперак таму, што цягне мяне ўніз. Гэта не барацьба сілай уласнай волі, а свядомае выбіранне таго, што вядзе да Бога, нават калі патрабуе намаганняў. Калі з'яўляўся страх, я вучылася выбіраць давер. Калі наступала зняверанасць, я рабіла маленькі крок малітвы. Калі спакуса замкнуцца ў сабе была моцнай, я адкрывала сэрца на Бога і на іншых людзей. Гэтыя маленькія рашэнні давалі мне свабоду і спакой, якіх раней не ведала.

Кожная духоўная барацьба, хоць і балючая, станавілася магчымасцю сустрэчы з Езусам і адкрыцця чагосьці новага ў Яго прысутнасці. Пасля кожнай з іх нараджалася ўдзячнасць за ўрокі, за Яго цярплівасць, за любоў, якая мяне вядзе. Я пачала адчуваць, што Яго голас суправаджае мяне не толькі ў медытацыях, але і ў штодзённым жыцці ў думках, жаданнях, звычайных момантах дня. Чым часцей я магу Яго распазнаць, пачуць, даверыцца.

Найвялікшы дар — гэта свядомасць, што Ён глядзіць на мяне позіркам, поўным любові. Ён не спыняецца на маіх слабасцях ці памылках, бачыць ува мне дзіця, якое любімае і выбранае. Гэты позірк дае мне адвагу і сілу, каб ісці далей, каб выбіраць жыццё і святло, нават калі цяжка.

Ігнацыянскія практыкаванні навучылі мяне, што жыццё з Езусам не заключаецца ў пазбяганні цярпення, але ў сустрэчы з Ім у яго цэнтры. Менавіта ў болі і цяжкасці нараджаецца ўдзячнасць і адкрыццё Яго аблічча. Гэты досвед змяніў мяне назаўсёды і адкрыў маё сэрца на жыццё ў праўдзе і ў любові.