Калі Ты Мне паверыш... #2

Мастацкія вобразы і лад мыслення ўзятыя з медытацый, якія мне падарыў Гаспадзь на працягу 30-тыднёвых ДУ.

Я памятаю, як Ты вучыў мяне хадзіць па вадзе.

Тады я ўбачыла, што ні адзін мой шторм ад маёй захопленасці мітуснёй гэтага свету Табе не страшны. Ты ж ведаеш, як лёгка я магу патануць. Ты вучыў (і вучыш зараз) мяне плаваць з цярпеннем Айца. Спачатку Ты прабіў знешні лёд і працягнуў руку, каб дастаць са дна мяне, ахопленую страхам. Потым Ты майстэрскі павёў мяне за Сабой так, што я не адразу заўважыла, што мы ўжо даволі доўга ідзём па паверхні таго, на што нельга абапірацца: мы ішлі па вадзе. І нарэшце Ты падштурхнуў мяне дыхаць, калі я была з галавой у шчыльным патоку вады. Унутры ўласных трывог, напружання і перажыванняў пра вонкавае. Колькі ж у мяне было супраціву!..

І толькі Твае словы мне нагадалі, Хто Ты ёсць: "Калі Ты Мне паверыш...".

І пакуль мой позірк быў у злучэнні з Тваім, я магла дыхаць пад вадой.

Я памятаю, Гаспадзі, як над мной рваліся ў клоччы грозавыя хмары, як металіся маланкі, як у шаленстве нёсся вецер. Гэта бура маіх унутраных перажыванняў, мая зменлівасць і імпульсіўнасць. Як часта гэтая бура паднімае пыл, утрудняючы мне бачнасць дарогі, або вые так, што наводзіць страх і канцэнтруе ўвагу на сабе. Але менавіта ў такой абстаноўцы Твая прысутнасць была настолькі магутнай, такой пранікаючай. Мне не давялося ні хвіліны змагацца са сваёй стыхіяй. Ты быў у ёй так грунтоўна, Ты напаўняў Сабою. Мне нават не трэба было з ёй змагацца. Ты даў зразумець, што яе трэба проста прыняць, не шукаць прытулку, а шукаць унутры яе Цябе.

"Калі Ты Мне паверыш..." — казаў Ты.

Хачу дадаць: Ты знойдзеш Мяне ўсюды.

Я памятаю, Гаспадзі. Дапамажы мне пранесці гэта праз усё жыццё. Блаславі, каб Твае дары не сталі для мяне проста ўспамінамі.