Сэрца, змучанае любоўю.

Пане, я не магу сабе ўявіць, што Ты перажываў у Аліўным садзе.

Страх паралізаваў Тваё Святое Цела. Страх пранізваў кожны нерв, выклікаючы фізічны боль. Ты ведаў, што Цябе чакае… Ты прасіў Айца, каб аддаліў ад Цябе гэты келіх. Усё Тваё цела супраціўлялася таму, што мела адбыцца. Але ўсё ж, мой Езу, Ты сказаў: «Не мая, але Твая воля няхай здзейсніцца.»

Тое, што Ты Бог, не рабіла гэта лягчэйшым. Наадварот, Ты ўсё ведаў. Тваё Сэрца ламалася, скура дранцвела. Ты адчуваў кожны мускул, кожны ўздых меў іншы смак. Ты выразна чуў біццё свайго сэрца, хуткае, трывожнае. Кожны ўдар нагадваў пра набліжэнне смерці, пра неверагодныя пакуты і разбурэнне.

Ці ў тую ноч кветкі пахлі інакш?

Ці свет, хоць на хвіліну, змоўк, аддаючы Цябе ціхую хвалу?

Ці зоркі свяцілі ярчэй, а шум струмка змоўк, як бы ў жэсце маўчання?

Ты думаў, Пане, пра вучняў, пра людзей, якіх сустрэў на сваім шляху, пра сваю Маці, душу якой меў пранізаць меч. Ты нёс не толькі ўласныя пакуты, але і ўсяго свету.

Ты палюбіў гэтае жыццё. Ты палюбіў стварэнне. У Цябе былі свае рытуалы, звычкі. Ты любіў размаўляць, бо бачыў сэрцы людзей. А цяпер усё гэта мела скончыцца. Ты адчуваў страх, тугу, але і суцяшэнне, ведаючы, што хутка будзеш з Айцом, што тыя, каго палюбіў, будуць свабодныя.

Тое, што цялеснае, змагалася з тым, што духоўнае.

Ты пацеў крывёй. Твой арганізм знаходзіўся ў стане неверагоднага напружання. Чакаць смерці набывае тут новае значэнне. Ведаць сваё прызначэнне. Ведаць пачатак і прадбачыць канец.

Твой плач, Езу, наводніў глебу саду, плач, які не прыносіў палёгкі.

Пане, ці бачыў Ты маё аблічча ў той малітве? Ці ў гэтай пакуце бачыў Ты мяне, мяне і мае змаганні?

Я хацела б быць з Табой у той момант, але не ведаю, ці мела б адвагу падысці. Хутчэй я б схавалася за дрэвам і малілася б рупліва, хоць і бездапаможна.

Пане, Ты ў гэтай пакуце маліўся яшчэ больш рупліва. Прашу Цябе, мой Дарагі Езу, навучы мяне гэтага. Навучы мяне, як маліцца.

Я як вучні, якія засынаюць ад смутку. Не хачу так, Езу. Не хачу больш уцякаць у нішто.

Хачу быць з Табой з'яднаная, як Ты быў адно з Айцом.

Ведаю, Езу, што Ты зрабіў гэта для мяне. А так цяжка мне гэта прыняць. Так вялікі дар… жыццё… Жыццё Месіі і Караля.

Прыняць любоў гэтую безумоўную, бескампрамісную. Любоў, якая не памятае злога.

Тваё чалавечае цела бунтавалася, але Тваё Сэрца было ўжо на крыжы.

Увесь гэты боль і пакуты былі таксама відам экстазу, экстазу Твайго Найсвяцейшага Сэрца. Экстазу любові, якой мы не можам зразумець. Любові, якая перавышае чалавечае разуменне.

Сэрца, змучанае любоўю