Твой падарунак

Лука 5, 27-32
Кніжнікі ж і фарысеі ропталі і казалі Яго вучням: навошта вы ясьце і піяце з мытнікамі і грэшнікамі?
А Іісус ім адказаў: не здаровыя маюць патрэбу ў лекара, а хворыя;
Я прыйшоў заклікаць не праўдзівых, а грэшнікаў да пакаяньня.

#лістЮру

Я ўбачыла Іісуса, які выходзіў з нізкага дома, поўнага людзей, і ішоў скрозь расступаючыся натоўп. Калі Ён падышоў да Левія, яны пайшлі па вуліцы разам. Людзі, якія выходзілі з дому і шчыльна згрупаваліся вакол, шумелі, крычалі; нехта гучна маліўся, стаячы на каленях. Я заўважыла шмат недабразычлівых позіркаў, перашэптываньняў, асуджэньня. Нядобразычліўцы зьбіраліся ў гурткі, паказвалі на Іісуса пальцам. Ён і Левій працягнулі шлях па вуліцы, не звяртаючы на гэта ўвагі, а я засталася, каб пабыць у гэтым. Публічнае асуджэньне — гэта вельмі важная, ключавая для мяне тэма.

Потым я апынулася ў невялікай, але ўтульнай пакоі, асветленай ачагом і свечкамі, амаль без мэблі; пасярэдзіне стаяў доўгі стол, вакол яго шмат людзей сядзела і ляжала; на стале было многа ежы і віна. Людзі гучна размаўлялі адзін з адным, часам разрываліся выбліскі смеху; Іісус паўлёг на чымсьці, падобным да матраца, і еў вінаград. Ён усміхаўся. Побач з Ім было месца, каб сесці, але я падумала, што гэта будзе не на месцы, бо жанчыны з імі не сядзяць, а нясуць ім ежу і піццё. Я ўзяла гарну з вінам і панесла да стала. Я наліла Іісусу ў Яго бокал віна і ўжо хацела адысьці, але Ён паклаў руку на месца побач з сабой. Ну добра, сапраўды, Ты ж задаеш правілы) Я села да Яго бліжэй, Ён абняў мяне. Ён быў бязмятэжны.

У вакне з'явілася нейкая злая фізіяномія і пачала абурацца тым, з кім Ён тут сядзіць і дзеліцца ежай. Я пачула шум галасоў і зразумела, што вакол дома многа абураных людзей. Ён спакойна адказаў, што прыйшоў заклікаць не праўдзівых, а грэшнікаў.

— Я прыйшоў іх лячыць. Я — лекар.

У мяне ўзніклі пытаньні, і я ўзялася за свае нататкі. Далей я перыядычна вярталася ў пакой да Яго, а потым зноў пісала ў сшытак:

**

Чаму людзі агрэсіўныя да Цябе за тое, што Ты дапамагаеш грэшнікам?

Таму што Ты ламаш іх фальшывае самаўпэўненне. Я адчуваю, што ставіць сябе вышэй за іншых — гэта грэх значна большы, чым быць мытнікам. Як быццам яны хочуць патрапіць у Нябеснае Валадарства за чужы кошт. Але туды могуць прывесці толькі ўласная праца, уласная праўеднасьць і сумленнасьць, і Твая бясконцая Любоў і Міласэрнасьць, Тваё Прашчэньне. Ці грэшнікі побач з намі, ці праўдзівыя, Ты не параўноўваеш нас з іншымі. Ты пытаеш з нас.

Д'ябал праз іх зліваецца, што Ты вскрываеш яго падман. Ён хоча, каб яны адвярнуліся ад Цябе, каб зноў завесці іх у цямру заблуджэньняў.

Чаму іншыя людзі зляюцца на мяне (часта ў маім уяўленьні) або асуджаюць мяне? Напрыклад, мая сям'я. Я болей не хачу працаваць праграмістам і не буду шукаць новую працу. Я ведаю, што яны ўспрыняюць гэта негатыўна. Чаму?

Таму што яны поўныя страху перад хаосам і няведаньнем. Яны трымаюцца за грамадскія правілы, і калі блізкія парушаюць іх, страх узмацняецца. Яны зляюцца, што страх стаў большы, і што гэта з-за мяне. Калі ж загнаць мяне назад у рамкі, яны спадзяюцца, што ён паменшае.

А чаму я баюся іх страху, іх гневу?

Таму што я спрабую абапірацца на іхнюю любоў. Але там, дзе страх, не можа быць любові. Толькі яе абяцаньне пры выкананьні ўмоў. Я абапіраюся на тое, чаго няма, а нават калі б і было, гэта мне не належыць.

Любоў — гэта Ты. Я грашу, і Ты любіш мяне. Вось для чаго патрэбны давер: каб абаперціся на Тваю Любоў, трэба прыняць, што Ты не забярэш яе.

Гэта Твой падарунак.

У ўсім гэтым вялізным сьвеце, у ўсім хаосе, які мне пакуль не дадзена асэнсаваць, ёсьць толькі адно нязьменнае, на што я магу абаперціся.

Ты.

І ў гадзіну, калі іншыя і блізкія будуць гневацца, адвяртацца ад мяне, асуджаць, я не буду баяцца, бо я іду з Табой, і Ты трымаеш мяне за руку.

**

Я папрасіла Яго пра візуальны кантакт, каб ім завяршыць медытацыю. Наладзіўшыся, я адчула сябе ў лодцы насупраць Яго; Ён веславаў. Мы плылі па прыгожай рацэ, у акружэньні дрэў, якія рабілі над намі зялёны навес, праз які прарываліся пучкі прамянёў. Вельмі прыгожа. Мы плылі супраць плыні і прыпыніліся каля цудоўнага вадаспаду і заводзі пад ім. Вышлі і пайшлі да скалы; я ўдагадвала, што мяне чакае. Мы селі побач пад раскідзістым дрэвам, у цені, на мяккую траву і сталі глядзець на вадаспад. Нічога не адбывалася. І я зразумела — не будзе ніякага заданьня. Не трэба нічога заслужваць. Гэта ўсё для мяне, проста так. Проста таму, што прыгожа, проста таму, што Ён любіць.

І я заплакала.

Пры развітаньні я цалавала Яго руку, спляценую з маімі пальцамі.