Мост прабачэння

Стары дом.

Ціхі. Застаўлены ў часе. Яго сцены насілі сляды многіх гадоў. Яны, здавалася, памяталі слёзы, боль, адзіноту, раны і цяжары, якія доўгі час я носіла ў сваім сэрцы.Сёння я ведаю, што гэты дом быў чымсьці большым, чым проста месцам.Ён быў вобразам майго былога жыцця.Месцам, дзе засталіся мае страхі, мае раны і ўсё тое, што адабрала ў мяне мір.Я выйшла з яго.На мне была старая, зношаная вопратка. Я была сагнутая, быццам усё маё жыццё ляжала на маіх плячах. Я адчувала сябе беднай — не таму, што нічога не мела, а таму, што маё сэрца было стомленае і прагнула новага пачатку.Тады нешта далікатна накіравала мой погляд наперад.Я паглядзела.Я ўбачыла мост.Ён быў вельмі доўгі. Такі доўгі, што здавалася, нібы не мае канца.Ён быў высокі, падвешаны над вадой.Я глядзела на яго і мяне ахапіў страх.

Я баялася вышыні.

Я баялася, што мост абрынецца.

Я баялася, што ўпаду ў ваду, а я ж не ўмею плаваць.

Я не ведала, ці змагу зрабіць першы крок.

Але тады я паглядзела на другі бок.

І ўбачыла нешта незвычайнае.

Я ўбачыла зусім іншы свет.

Свет, поўны святла. Свет высокіх, прыгожых збудаванняў, што захаплялі сваёй прыгажосцю. Усё было іншае, чым тое, што я ведала. Новае. Светлае. Поўнае надзеі.

Я глядзела і адчувала, што там — жыццё, якое маё сэрца даўно шукала.

Тады я пачула ціхое запрашэнне:

— Ідзі.

Але я баялася.

Страх казаў, каб я засталася. Каб я не рызыкавала.

Але глыбей за мой страх я пачула ціхі голас.

Напоўнены мірам.

— Ідзі.

Я прачнулася.

Два гады я нясла гэты вобраз у сэрцы. Я не разумела, чаму ўбачыла менавіта мост.

Пакуль аднойчы, праглядаючы спевы, я не спынілася на адным пад назвай «Прабачэнне».

Я паглядзела на карціну. І застыла.На ёй быў мост. Той самы.

Які вядзе ў новы свет.

Тады маё сэрца зразумела.

Гасподзь паказаў мне дарогу.

Гэта быў мост прабачэння.

Мост са старога жыцця ў новае.

Ад болю да ацалення.

Ад цяжару да свабоды.

Ад страху да даверу.

Сёння я ведаю, што я на гэтым мосце.

Я іду.

Не таму, што ўжо не баюся, а таму, што ўсё больш давяраю Тому, хто мяне запрасіў.

Калі я гляджу ўніз, бачу вышыню, ваду і ўсё тое, чаго баюся.

Але калі я гляджу на Ісуса, я ведаю, што ў бяспецы.

Ён вядзе мяне крок за крокам.

А калі я слабею, калі вяртаюцца ўспаміны і ў вачах з'яўляюцца слёзы, я ведаю, што я не адна.

Ідзе са мной Марыя.

Ціхая і блізкая.

Як Маці, якая не пакідае свайго дзіця на цяжкім шляху. Яна выцірае мае слёзы, кранаючы мае раны, і дапамагае мне ўставаць, калі мне не хапае сіл.

А калі я спыняюся ад страху, я чую Яе далікатны голас:

— Не бойся. Я побач з табой. Не вяртайся ў стары дом. Пакінь тое, што было, за сабою. Устань і ідзі далей. Не спыняйся. Ісус наперадзе. Ён вядзе цябе наперад. Даверся Яму.

І тады я падымаю позірк.

Роблю яшчэ адзін крок.

Не таму, што зніклі ўсе мае страхі, а таму, што я ведаю, што не іду адна.

Ісус наперадзе.

Марыя побач са мной.

А я вучуся давяраць.

Бо мост прабачэння не трымаецца на маёй сіле.

Ён трымаецца на Яго любові.

І я ведаю, што гэты мост не вядзе мяне ў няведамае.

Ён вядзе мяне да новага жыцця, якое для мяне прыгатаваў Бог.