Уставай, дзіця

Юра параіў мне — праціснуць воляй.
Гэта заўсёды, калі ласка.

Ўцялесненне. Дзень 1

У пачатку медытацыі я бачу Зямлю з космасу, яна павольна набліжаецца, пакуль на мяне не пачынаюць сыпацца вобразы з самых розных яе месцаў, і амаль усе яны звязаныя з гвалтам і вайной: ракета, што б’е ў жылы дом у Кіеве, чаргі з аўтаматаў у нейкай вёсцы, жудасныя аўтамабільныя аварыі, родныя, што крычаць ад гора па загінулых у авіякатастрофе, муж, які б’е жонку, і плачуць дзеці побач, людзі, што паміраюць у бальніцах, выбух атамнай бомбы, рабства, п’яныя людзі ў маскоўскім начным клубе, што ўдыхаюць кокаін, горы грошай у чамаданах, зноў выбухі і стрэлы — і здавалася, гэтага не будзе канца. Гэта цягнецца так доўга, што мне даводзіцца з намаганьнем выйсці з гэтай часткі візуалізацыі, каб можна было ісці далей.

Затым я ўяўляю, як Тры Боскія Асобы глядзяць на ўсё гэта; я не бачу Іх саміх, але мне прыходзіць вобраз: людзі, мільёны людзей па ўсёй планеце круцяцца на месцы, глядзючы пад ногі, пакуль не хаваюцца пад зямлёй. Гэта горкае відовішча. Я задумваюся: як часта я зверху выглядаю менавіта так — закапана ў дробных праблемах, суетлівая, забытая пра галоўнае і пра тое, хто я ёсьць.

Складана сказаць, чую я гэты дыялог ці ён проста ўзьнікае ў маёй галаве ў выглядзе ўспышак думак:

— Іх трэба выцягнуць.
— Ты народзішся чалавекам і пакажаш ім, за кім насамрэч цяпер яны ідуць, і што менавіта яны губляюць.
— Я вазьму на Сябе частку іх грахоў і панясу. Я буду іх суправаджаць. Я буду побач з імі ва ўсіх іх справах. З кожным.
— Ты падзеліш з імі чалавечае жыцьцё. Ты станеш як яны, каб яны сталі як Ты.

Тут мяне моцна пранізвае. Паступова прыходзіць усведамленьне, ХТО зьнісходзіць да нас, любіць нас (!) і хоцье нас выратаваць. Маштаб гэтай Душы не ўмяшчаецца ні ў галаве, ні ў сэрцы.

І вось прыходзіць час для Марыі. Я бачу Назарэт, невялікі каменны домік і дзяўчыну, якая выходзіць з яго па вуліцы з кувшынам.

Ад Яе зыходзіць такое дабро, што мне робіцца цёпла на душы пасьля ўсіх жахаў, якія я бачыла. Яна ўсміхаецца вельмі светла, быццам у свеце зусім няма ніякага зла, ці па меншай меры няма яго ў Яе. У людзях мне не даводзілася бачыць такога дзіўнага спалучэньня чысцейшага смірэньня і радасьці ад жыцьця. Я заўсёды стараюся ўступаць у медытацыю без чаканьняў, але яе ўплыў на мяне апынаецца асабліва дзіўным. Раней, калі я бачыла Яе на карцінах ці іконах, асабліва праваслаўных, мне станавілася сумна і як бы цяжка на душы, навальвалася смутак і туга. Ад гэтай дзяўчыны робіцца светла і цёпла, і зьяўляецца надзея. Я назіраю за Яе некаторы час: як Яна ходзіць, палівае кветкі з кувшына, прыветна вітаецца з суседзямі, як Яна прымае сваю долю і як пры гэтым спакойная, і колькі ў гэтым даверу.

Я спрабую наладзіцца на завяршальную размову, нагадаўшы сабе, што бачыць Яго ці не — не мне вырашаць, таму я проста кажу ўсё, што ў мяне на душы. І я распавядаю Яму, як мне было цяжка, але цяпер лягчэй, як я Яму ўдзячная за ўсё, што Ён робіць, як у мяне няма слоў, каб выказаць тое, кім Ён ёсьць у маіх вачах, і гэтак далей, проста патокам эмоцый.

Спачатку я бачу Яго даволі цьмяна і нават не спрабую разабрацца, дзе мы; паддаючыся парыву, я саджуся каля Яго ног. Ён гладзіць мяне па галаве, пакуль я працягваю гаварыць. Потым я паднімаю позірк на Яго, Ён глядзіць на мяне зверху ўніз з той самай шчымлівай пяшчотай, ад якой шчыпіць у вачах і камок у гарле. Ён працягвае да мяне рукі і кажа:

— Уставай, дзіця.

Я ўстаю, і Ён кладе рукі на мае плечы.

— Нам яшчэ доўга ісці.
— Ісьці з Табою — гэта мая воля і мой выбар, — адказваю я.
— Дык пайшлі.

І мы пайшлі.

— З Табою ўсё лягчэй, — усміхнулася я, адчуваючы, як той непрыемны вузел сумневаў, бессілля і унылля нарэшце развязаўся і адпусьціў мяне.