Абутак міласэрнасці

Кракаў
29.08.2023 18:14

Адказ на паведамленне а.Віктару (маему суправаджальніку) у Тэлеграм

Ведаеш, усё гэта вельмі-вельмі прыгожа.

Зараз, да твайго паведамлення адбылося наступнае:

Я прачытаў у дзённіку наступную Яго фразу:

“О, як моцна Мяне раніць недавер душы. Такая душа вызнае, што Я – Святы і Справядлівы, але не верыць, што Я – Міласэрнасць, не давярае Маёй Дабрыні. І дэманы ўсхваляюць Маю справядлівасць, але не вераць у Маю дабрыню.”

Стаў разважаць, што ж значыць недавер Міласэрнасці. Яго Справядлівасць я адчуў спаўна, на здароўі, на грошах, на сям'і. Але як можна не давяраць Міласэрнасці, ведаючы пра Справядлівасць? У рэшце рэшт пакаранні відавочна павінны быць кратна большымі, калі зыходзіць толькі з логікі Справядлівасці. І нарэшце зразумеў, што “давер” Міласэрнасці, значыць абапірацца на яе, г.зн. нават у пачуццях не турбавацца і не сумнявацца ў Міласэрнасці.

Гэта якраз тое, чаго не хапае ў мяне.

Пасля гэтага Ён прыйшоў да мяне пыльным і стомленым пасля доўгай-доўгай знясільваючай дарогі, з брудным тварам. І сеў перад мною адпачыць. Я спачатку з здзіўленнем глядзеў на Яго - чаму і з-за каго Ён у такім стомленым стане? А потым кінуўся ў парыве праціраць хаця б ад поту і пылу твар, потым правёў у душ. Ён вярнуўся, крыху адпачыў, зноў апрануў брудную пыльную вопратку і ўжо пачаў назад нацягваць пыльныя парваныя боты, але я хутка аддаў Яму свае новыя і на развітанне абняў Яго.

На падлозе пакоя засталіся брудныя сляды ад таго, як Ён уваходзіў, але назад брудных слядоў ужо не было.

А потым ты напісаў мне пра рэкалекцыі.

Зараз жа, пасля твайго паведамлення пра трэцюю тыдзень Яго пакут, я зразумеў, што значыць гэты вобраз. Ён пыльны і стомлены не ад кагосьці, а ад пылу маіх дробных, але частых памылак за год гэтай дарогі. Ён у той жа самай вопратцы год таму клікаў за сабой у шлях.

Я толькі зараз і сёння ўпершыню рэальна адчуў парыў зрабіць нешта для Яго, бо да гэтага моманту разумеў, што Ён і ёсць Саўршэнства і нічога я яму рэальна даць не магу. А зараз я міма гэтага проста рвануў наперад.

Новыя боты, якія я Яму аддаў сёння – гэта маё сённяшняе разуменне і прыняцце Міласэрнасці, абапіраючыся на якую так зручна ісці і ступаць. Г.зн. хаця б адзін гэты аспект ужо не павінен прыносіць Яму нязручнасцяў. Я пакуль не разумею чаму Ён апрануў тую ж вопратку… Там і заплечнік стары пыльны быў. Гэтыя вобразы доўга раскрываюцца да канца.

Зараз я бачу і ўсведамляю, што ўсё ідзе як трэба).