Мой голас

Лука 5 1-11

І выцягнуўшы лодкі на бераг, яны пакінулі ўсё і пайшлі за Ім.

Мы сядзім удвух у лодцы пасярод возера. На працягу дня я назірала, як увесь час ва ўсім імкнуся дасягнуць нейкай стабільнасці. І я распавядаю Яму ўсё, што ў мяне на душы:

— Любыя стабільнасць - гэта ж ілюзія. Свет знаходзіцца ў руху. Кожны год прыходзіць вясна, але кожная вясна непаўторная.

Што я шукаю ў стабільнасці? Не смерці ці?

Я шукаю ў ёй кантролю. Таму што мне не хапае веры і пакоры. Пакоры, што я не ведаю, што будзе заўтра ці ў наступную хвіліну. Але ж мне і не трэба ведаць. Ты ўвесь час прыглядаеш за мной, дапамагаеш мне, вядзеш мяне за руку.

Няхай будзе воля Твая!

Я набуду ўнутранае раўнавагу і спакой, толькі прыняўшы, што і я, і свет вакол будуць змяняцца ўвесь час.

Адзіная кропка стабільнасці, даступная мне - гэта Ты.

Я прымаю гэты свет ва ўсім яго руху, разнастайнасці, зменлівасці. Я прымаю тое, што і мая прырода такая.

Спакой у трансфармацыі - маё Прадназначэнне.

Калі я хачу чаго-небудзь нязменнага, то нязменная Твая любоў да мяне, Твая вера ў мяне і Твая падтрымка.

Я бачыла, як за Табой пайшлі рыбакі. Я таксама пайду з Табой.

***

Мы раптам апынаемся на беразе, у пустыні. Заходзіць казачна прыгожы захад. Ісус вясёлы, ён смяецца. Смяецца! Вакол Яго неверагодных вачэй добрыя праменьчыкі маршчынак. Ён бегае па пяску, хапае мяне за рукі, захапляе за сабой. Раскінуўшы рукі Ён крычыць на ўвесь голас, заклікаючы мяне рабіць тое ж самае. Гэта так дзіўна, так дзіка, я амаль не веру ва ўсё гэта, але я таксама крычу. І разам з гэтым крыкам выходзіць боль ад усяго нявысказанага, заціснутага, замкнёнага і затрыманага вечным камком у маім горле.

У маім сэрцы яшчэ доўга гучаць і гучаць Яго словы, я паўтараю іх з трапятаннем і надзеяй:

Твой голас дадзены табе, каб лавіць людзей.