Шчодрасць ад ніштосты

08.12.2023

Сёння Духоўнае Впражненне было пра наступны ўрывак Евангелля:

Мк 12:41-44

І сеў Ісус насупраць скарбніцы і глядзеў, як народ кладе грошы ў скарбніцу. Многія багатыя клалі шмат. Прыняўшыся ж, адна бедная ўдава паклала дзве лепты, што складае кодрант. Паклікаўшы вучняў Сваіх, Ісус сказаў ім: сапраўды кажу вам, што гэтая бедная ўдава паклала больш за ўсіх, хто клаў у скарбніцу, бо ўсе клалі ад надмірнасці сваёй, а яна ад скуднасці сваёй паклала ўсё, што мела, усё пражытак свой.

Здаецца, што ў гэтай гісторыі ўсё відавочна і зразумела, я ж столькі разоў яе раней чуў). Але не тут-то было)). Калі я ўяўляў у сваёй фантазіі гэтую сцэну, Ён паказаў мне дзве зусім розныя матывацыі аддаваць нешта Богу.

Як можна пакласці нешта ў скарбніцу “ад скуднасці сваёй”, што гэта значыць?

Падчас медытацыі ў маёй памяці ўсплыло сітуацыя з дзённіка св. Фаўстыны (1318):

О мой Ісус, у падзяку за мноства міласцяў я ахвярую Табе душу і цела, розум і волю і ўсе пачуцці свайго сэрца. Чараз абяцанні я цалкам аддалася Табе, у мяне ўжо няма нічога, што б я магла Табе ахвяраваць. Ісус сказаў мне: Дачка Мая, ты не ахвяравала Мне тое, што сапраўды належыць табе. Я паглыбілася ў сябе і зразумела, што люблю Бога ўсімі фібрамі сваёй душы, і не здольная зразумець, чаго я не аддала Госпаду, я спытала: „Ісус, скажы мне пра гэта, і я ад усяго сэрца неадкладна аддам Табе гэта”. Ісус міласліва сказаў мне: Дачка Мая, аддай мне сваю ніштосту, бо яна – твая выключная ўласнасць.

Сапраўды, усё, што ў нас ёсць у гэтым свеце – гэта ніштоста, т.е. не валоданне нічым. Такая цікавая… супер-спосабнасць). Ніводнае з матэрыяльных праяўленняў свету сапраўды нам не належыць, бо створана не намі і сапраўды кантралюецца не намі).

Удава паклала ў скарбніцу ахвяраванне дакладна ўсведамляючы сваю сапраўдную ніштосту! Не ў чалавечым разуменні беднасці і багацця, але ў разуменні свайго становішча ў сусвеце. Магчыма, яе шлях зразумець рэальнае становішча сябе ў адносінах да Стваральніка быў не самым прыемным – стаць удавай у той час азначала страціць усю апору. Яна не мела нічога, акрамя як спадзявацца на Бога. І ў поўным разуменні сваёй сітуацыі, аддаўшы апошняе, яна прынесла Яму дар – сваё давер. Ісус кажа, што яна аддала “больш за ўсіх”. З пазіцыі душы не мае значэння, колькі змяненняў ты робіш у фізічным свеце, менавіта ўсведамленне сябе зрабіла гэта ахвяраванне самым каштоўным у вачах Бога.

З другога боку, у гэтай гісторыі ёсць мноства забяспечаных людзей, якія нясуць у скарбніцу “ад надмірнасці”. І гэта таксама вельмі цікава. Напэўна, у тых людзей магла быць самая розная матывацыя. Эгаістычная: ахвяраваць, каб быць як усе, або зрабіць гэта публічна дзеля рэпутацыі, або каб уразіць кагосьці. Або можа быць зусім не эгаістычная, напрыклад, ахвяраваць у падзяку Богу за сваё дабрабыт або за іншыя дары. Але аб’ядноўвае ўсе гэтыя варыянты адно – адсутнасць усведамлення сваёй ніштосты перад Богам, свайго рэальнага становішча ў гэтым свеце. Ісус супрацьпастаўляе іх усіх адной удаве, якая зрабіла ахвяраванне з якасна іншым усведамленнем.

Я медытаваў стомленым і сонным, але пасля гэтых высноў быццам адрэналін разбудзіў мяне. Бо гэта ўсё непасрэдна звязана з тым, што я цяпер раблю, раскрываючы сваё прызначэнне! Я спрабую змяніць сэрцы людзей, прыкрываючыся маскай спонсарства. Але ці магчыма зрабіць так, каб хто-небудзь ахвяраваў “больш за ўсіх” у вачах Бога, усведамляючы сваю ніштосту? Прыцягнуць людзей да дапамогі і ахвяраванням не так складана, але змяніць іх матывацыю…

І тут у галаву мне прыйшло слова “Шчасце”. Шчасце разумеюць і прызнаюць усе, незалежна ад рэлігіі і статусу. Калі мы гаворым аб шчасці, мы дакладна ўсведамляем, што ў ім няма нашай заслугі, але пры гэтым мы не прамаўляем слова “Бог”. Магчыма, перад тым як прасіць спонсара зрабіць ахвяраванне, нам удасца звярнуцца да яго шчасцяў, можа быць нешта падобнае на “Памятаеш сваю найбольшую шчасце ў жыцці? Стань цяпер шчасцем для іншага!” І калі атрымаецца так, што ён будзе ахвяраваць, усведамляючы, што далёка не ўсё ў яго жыцці прыйшло да яго ад яго самога, то, хто ведае, магчыма, гэта зможа якасна змяніць сэрца чалавека і зрабіць яго ахвяраванне “самым вялікім” у вачах Стваральніка…