Co tu się właściwie dzieje

Chwila szczerości

Wszystko to zaczęło się wiosną 2025 roku, kiedy pewnego dnia razem z przyjacielem wpadliśmy na pomysł stworzenia takiego miejsca, w którym można by było w prosty i zrozumiały sposób, bez barier, które niestety tworzą kościelne terminy, dzielić się tym, co najlepsze w chrześcijaństwie, a w szczególności w duchowości ignacjańskiej. Obniżyć próg wejścia dla tych, którzy tak bardzo szukają Boga, ale są przestraszeni stereotypami o Kościele.

Potem był etap burzy mózgów i dyskusji z przyjaciółmi, szkice pierwszego planu i pierwsze próby rozwoju.

A niedawno pojawiła się strona internetowa, w takiej formie, jaką ma teraz.

Z jednej strony, moje "neurodżuny" (sieci neuronowe), które kodują to wszystko zamiast mnie, czynią cuda. I z technicznej strony nie ma nierozwiązywalnych problemów, potrzeba tylko czasu i zasobów.

Z drugiej strony, znam dość dużo ludzi, którzy w swoim umyśle i osobistych zapiskach przechowują bezcenne, szalone, niewyobrażalne w swojej piękności skarby - historie swojego doświadczenia na drodze do Boga, historie pokonywania lęków i słabości, budowania żywych relacji z Panem, niewiarygodne piękno Jego miłującej troski o nas... Skarby, na które wystarczy tylko spojrzeć, by rozpalić serce patrzącego.

Ale wszystkie te piękności są dobrze ukryte przez ich posiadaczy, którzy czasem nawet nie zdają sobie sprawy, jakimi wartościami są nosicielami.

Jak bardzo chciałbym pokazać to piękno wszystkim! Uczynić to miejsce w internecie prawdziwą Wyspą Skarbów pośród pustych ziem i śmieci w oceanie! Dodać do tych rzadkich pełnych piękna i sensu wysp jeszcze jedną, gdzie podróżnik będzie mógł znaleźć szczerość i prawdziwych przyjaciół. I zdobywszy wsparcie i nabrawszy sił z nowym ogniem w oczach kontynuować swoją podróż - pielgrzymkę - po tej planecie i swoim życiu do Boga.

Ale jak obudzić innych nosicieli skarbów?
Jak pokazać, że te perły, którymi podczas wędrówki do Boga zostały wypełnione kieszenie ich umysłu, nie należą tylko do nich i nie należy bać się ich eksponować?
Jak dać do zrozumienia, że prawdziwe piękno ich złota staje się dostępne tylko wtedy, gdy ktoś inny ma możliwość się nim cieszyć?
Jak zainspirować do pierwszego kroku, jak pokonać wątpliwości?...

Odpowiedzi na wszystkie swoje pytania szukam u Tego, Kto znał je jeszcze zanim zostały zadane). I wierzę, że jeśli taka będzie Jego wola, przyjdzie moment, kiedy wyspa zabłyśnie i będzie świecić jaśniej niż jakakolwiek latarnia.

A póki co przygotowuję pokoje i oświetlenie, wznoszę postumenty, słowem, tworzę warunki dla tego, kto zechce podzielić się tym, co najlepsze, co tak naprawdę nigdy do niego nie należało.

Przygotowuję też przestrzeń do komunikacji i prowadzenia Ćwiczeń Duchowych - buduję na wyspie stocznie dla tych, którzy są gotowi wyruszyć w podróż po swoje skarby, i dla tych, którzy są gotowi ich towarzyszyć. Miejsca, gdzie będziemy z podróżnikami trenować razem, budować niezawodne statki, uczyć się przewidywać burze, rozpoznawać kierunki wiatrów i prądów. I oczywiście ustawiać kompas na Tego, Kto w Swojej wielkiej miłości i trosce zorganizował dla nas tę grę - Życie.

Trochę o części technicznej

Tak więc, minimalna funkcjonalność jest gotowa i uruchomiona. Spójrzmy (bardzo powierzchownie) co mamy na dziś:

1. Rejestracja na platformie z ustawieniami profilu (między innymi, możliwość dodania linku do buymeacoffee dla Autorów artykułów)

2. Funkcjonalność bloga, gdzie każdy zarejestrowany może dzielić się swoim doświadczeniem. W chwili obecnej moderacja jest ręczna, ale w następnej wersji będzie AI. Oprócz standardowych zasad moderacji zostanie dodana kontrola nad sposobem przekazywania informacji - mowa musi dotyczyć przeżytego doświadczenia. Żadnej suchej teorii, dyskusji czy pustego cytowania, tylko własne doświadczenie.
   Historie są strukturyzowane w "Serie" - dla wygody wyszukiwania i czytania.

3. Funkcjonalność prowadzenia Ćwiczeń Duchowych online. Ze strony towarzyszącego - tworzenie i publikacja rekolekcji z późniejszym indywidualnym towarzyszeniem, a ze strony ćwiczącego - poszukiwanie sobie towarzyszącego i udział w rekolekcjach. Cała historia jest zapisywana, istnieje możliwość pozostawienia swoich osobistych (niedostępnych dla nikogo innego) uwag i myśli.

4. System komentarzy i reakcji do Historii z moderacją AI.

Co w planach

1. Dział Biblioteka, gdzie zacznę zbierać dostępną do otwartej publikacji literaturę ignacjańską.

2. Wewnętrzny czat. Coś na wzór Telegramu, aby każdy zarejestrowany użytkownik mógł prowadzić rozmowy z kimkolwiek, na przykład, napisać do towarzyszącego przed rekolekcjami. Wątki dyskusji w ramach artykułów będą wyświetlane jako grupy w TG.

3. Modernizacja strony edycji rekolekcji tak, aby towarzyszący już przy tworzeniu widział wygląd dokładnie taki, jaki zobaczą inni użytkownicy.

4. Poprawa błędów i błędów tłumaczenia.

No cóż, zobaczymy, dokąd to wszystko doprowadzi)