Табе аднаму

I

Белы туман ахінуў мой зрок,
Сэрца маё — шэпча Душы.
Мы на каленях — вышэй за ўсе горы,
Я прачынаюся, заснуўшы ў Табе.

Хто я без Сонца? Бледная цень.
Хто я без Неба? Чорныя зоркі.
Ці ёсць спакой, там дзе мяцеліца?
Хто я без Айца, што мяне стварыў?

II

Толькі з Табой, гледзячы на гліну,
Я бачу насенне, што прарасце.
Толькі з Табой, гледзячы ў пустыню,
Я чую як спявае ручаёк.

Ты паказаў з кім мне прачнуцца,
Ты навучыў мяне нанова жыць.
Я ніколі не пакіну Надзеі.
Я ніколі не стамлюся Любіць.

III

Хто мяне спытае: бачыў я Бога?
Я без сумненняў, адкажу — зараз,
Святло Яго славы вечнасцю свеціць,
У вечных сузор'ях, у далікатных вачах.

Я чую голас Яго ў цішыні,
У цёплым дыханні, у зімовых світанках,
У чыстай любові, у цёплай вясне,
У смеху дзіцяці, у песнях паэта.

IV

Я чую Сэрца, ціхае Сэрца,
Што гучна б'ецца побач з Душой.
Ты падарыў мне — асабістае Сонца,
Мы з ёй пойдзем, побач з Табой.

Мне так прыгожа, ёй так спакойна,
Ты падарыў нам песню без слоў.
Няма ж іншага Слова ў пачатку,
Ёсць толькі Бог, а Бог — ёсць Любоў.