Пакліканне

24.10.2024

Сёння я медытаваў у касцёле Візіт Прэсвятой Дзевы Марыі на Пясках (Кармеліты) у Кракаве. У далёкім канцы правога нефу ёсць бакавы алтар, дзе праходзіць адарацыя. Я прыйшоў туды, бо адчуваў жаданне пабыць з Богам, а ў галаве ўжо шмат дзён круціўся пытанне, якая ж дзейнасць павінна быць прыярытэтнай у жыцці на бліжэйшы час. Адказ на гэтае пытанне не даваўся мне ўжо доўгі час. Намёкаў было мноства, яны ўсе былі аб адным, але не было спакою ў прызнанні таго, на што мне паказваюць. Я стаў на калені і без якой-небудзь урыўка з Бібліі ўявіў Хрыста і ўжо хацеў было звярнуцца да Яго з просьбай, як спыніўся і вырашыў: “Няхай будзе так, як Ён хоча, і калі ў Яго волі ёсць нешта, што я павінен пачуць, то я гатовы слухаць”.

Вобраз прыйшоў вельмі хутка.
Спачатку я ўбачыў сябе, які сядзіць на пясчанай дарожцы, не бачы нічога, акрамя кавалка грунту, на якім сядзеў. Потым я ўстаў, пачаў ісці і ўбачыў больш – як да маёй дарожкі па шляху прымыкаюць сцежкі іншых людзей, і некаторы час мы ідзём разам. Затым карціна стала зусім вялікай, і я ўбачыў, як сцежкі мноства людзей злучаюцца адна з адной і раз'ядноўваюцца зноў, утвараючы велізарную сетку перапляценняў. Затым у гэтай велізарнай сетцы пачало вымалёўвацца твар Хрыста, быццам бы складзенае з бясконцай колькасці дарог. 

Прыгожы вобраз. Ён мне добра знаёмы, я ўжо бачыў падобнае Ліцо, складзенае з мноства мініяцюр з жыцця людзей, у іншай малітве. Але ў гэты момант медытацыі я адчуў, што быццам бы нешта было не так. Не гэта Ён хоча зараз паказаць. “Добра, я ўважліва Цябе слухаю”, – падумаў я.

І тады я ўбачыў сябе ў ўсходнім белым халате, які стаіць на пяску ў пустыні. Акола быў вельмі шчыльны туман, настолькі шчыльны, што нічога не было відаць далей сваёй рукі. Перад сабой скрозь туман я ўбачыў Яго руку, узяў яе, і мы пайшлі. Некаторы час я ішоў, не задаючы пытанняў. Затым мы ўзняліся ў паветра і ў гэтым шчыльным тумане пачалі кудысьці ляцець. Паступова туман пад намі рассеяўся, і ўнізе я ўбачыў водную гладзь. Гэта не было возерам або ракой, верагодней за ўсё, мы ляцелі над морам або акіянам. Чым даўжэй мы ляцелі, тым радзей становіўся туман. Праз нейкі час я разгледзеў за дымкай у далечы невялікі скальны востраў, да якога мы імкліва набліжаліся.

– Ты вядзеш мяне туды? – спытаў я.

Мы абляцелі востраў вакол. У сярэдзіне вострава сярод скал быў разбіты прыгожы сад з дарожкамі і альтанкамі, а пасярэдзіне сада стаяў невялікі аднапавярховы дом з мансардай у італьянскім стылі. У мяне з'явілася стойкае адчуванне, што ў сярэдзіне вострава пад скаламі нешта схавана, што гэты сад і скромны дом – толькі свайго роду прыкрыццё, і мы тут не за гэтым.

Мы прызямліліся ў садзе на дарожцы, вымошчанай камнем светла-пясочнага колеру, і ўвайшлі ў дом. Тут усё было мне знаёма, гэта мой дом, я ў ім калісьці жыў. Смесь кантры і італьянскіх матываў, натуральныя матэрыялы, брус на столі, камень на сценах. Ісус не даў доўга разглядаць, Ён адразу ж падышоў да адной з сцен і кудысьці націснуў, сцена бясшумна ад'ехала ў бок, і перад намі ўтворыўся праход. Налева за фальш-стэнай пакоя ўніз ішла добра асветленая цёплым святлом каменная лесвіца. На сценах уздоўж усёй працягласці лесвіцы віселі асветленыя, быццам музейныя экспанаты, заскленыя лісты з тэкстам. Яны нагадвалі павялічаныя фота рукапісоў, калі іх паказваюць шырокай публіцы на выставе. Маё ўвагу прыцягнуў першы ліст у самым пачатку лесвіцы. Я паспрабаваў прачытаць, што там напісана, але шрыфт быў мне зусім незнаёмым. 

Ісус адразу ж ўвайшоў у праход і пачаў спускацца. Нічога не разабраўшы на лісце, я пайшоў Яго даганяць. У канцы першага доўгага пралёту лесвіца зрабіла паварот на 180 градусаў. У канцы другога пралёту на невялікай лесвічнай пляцоўцы каля дзвярэй стаяў Хрыстос і чакаў мяне. Я спыніўся перад самай дзвярыма, мяне ўсяго пранізіла дрыжань і ахапіла такое ж адчуванне, якое бывае, калі я ведаю, што зараз пакажуць нешта вельмі, вельмі важнае і захапляльнае, як гэта было ў медытацыі з прасторай і часам.

– Ну што, ты хацеў убачыць, што схавана ў сярэдзіне вострава? – быццам спытаў Ён сур'ёзным поглядам, у якім не было звычайнага гумару, і распахнуў дзверы.

Я літаральна ўвесь дрыжачы зрабіў крок у цемру за дзвярыма і…
Не ўбачыў нічога, акрамя вялікага вельмі цёмнага прасторы, падобнага на грот, камяня пад нагамі і ціха плещучайся вады па правую руку. Відавочна, у грот была маленькая прычал, куды можна было заплыць з мора, каб зручна выйсці на востраў. Направа і па левую руку ад мяне пол тонул у цемры, і я не бачыў ні сцен, ні межаў грота. Я пачаў напружваць зрок і ўглядацца, на імгненне мне здалося, што я бачу некалькі праходаў у сценах і больш нічога.

Я ўжо было падумаў: “Што за фокусы))?..”, і хацеў звярнуцца да Хрыста, але Ён Сам падышоў да мяне і паклаў Сваю далонь мне на спіну ў раёне сонечнага сплетання. З Яго рукі скрозь мяне пачаў струменіць святло, і я быццам у святле пражэктара стаў аглядаць грот.

Ён быў вялікі, злёгку вытягнуты ў даўжыню. У сценцы за маёй спінай была дзверы, з якой мы толькі што выйшлі. Па левай сценцы ў скале сапраўды былі праходы. Першы праход вёў на лесвіцу, якая ўходзіла ўверх. У прамянях Яго святла я ўбачыў скрозь скалу, што лесвіца вяла ў калідор з мноствам скромных невялікіх пакояў, якія нагадвалі гасцінічныя нумары, і ўходзіла кудысьці вышэй. Другі праход вёў у невялікую капліцу ў скале, дзе стаялі лаўкі, а на алтары былі запаленыя свечкі. Трэці вёў у бібліятэку з чытальным залом, а чацвёрты – у сталовую. Сам грот выконваў ролю агульнага холу, у далёкім яго канцы стаялі невялікія дыванчыкі і сталы, дзе можна было весці агульныя размовы. Трэцяя сцена насупраць мяне была зусім без дзвярэй, а чацвёртай сцены па правую руку і зусім не было. Замест яе ўсю даўжыню займала прычал. 

– Рэколекцыйны дом? – радасна спытаў я, павярнуўшыся. – Гэта тое, пра што я так несмела догадываўся яшчэ калі мы абляталі востраў!

Ён ківнуў перад сабой. Усе сцены грота былі ўвешаны такімі ж заскленымі падсвечанымі лістамі з тэкстам, але цяпер у Яго святле я змог усё прачытаць. 

Гэта былі гісторыі ператварэння суправаджаных мною людзей, якія нарэшце пазнаёміліся з жывым Богам і навучыліся камунікаваць і жыць з Ім! Гісторыі пра тое, як прыгожа Ён ператвараў іх жыцці!

І тут, быццам па камандзе, адусюль да нас сталі выходзіць людзі! З такім добрым і хітрым выразам твару, якое бывае ад добрага сюрпрызу)). Маўляў: “Цяпер даведаешся, дзе ты, пазнаеш нас?))” 

Я быў у сваім рэколекцыйным доме). Суправаджаў кожнага з іх на шляху знаёмства з жывым Хрыстом, ведаў іх усіх праз шчыры і чысты кантакт. Гэта было неверагодна.

А затым грот напоўніўся гукамі радасных размоў і абмеркаванняў, дзе людзі, якія калісьці праходзілі Упражненні разам, быццам старыя сябры дзяліліся дзіўнымі гісторыямі з жыцця і тым, як раскрываецца іх пакліканне. 

Хрыстос адвёў мяне да дываноў у канцы грота, і мы селі каля аднаго з столікаў. Перад мной стаяла празрыстая ваза, а ў ёй – букетик палявых васількоў, рамашак і люцікаў, якія я збіраў падчас сваіх тыдневых рэколекцый у маўчанні ў Новагрудку.

– Чаму Ты паставіў яго тут)? – павярнуўшыся да Яго спытаў я.

Ён ківнуў у бок прычала. Там стаяла неўпэўнена аглядаючыся па баках толькі што зышоўшая з лодкі дзяўчына. Я ківнуў, усміхнуўся, узяў букетик і пайшоў сустрэць “новенькую”.

Падышоўшы бліжэй, я ўбачыў у ёй… маю жонку! Боскі гумар))). Я сустрэўся з ёй, правёў і ўсё паказаў, каб яна адчувала сябе ўтульна і камфортна.

Госпад сустрэў мяне ўнізе ў гроте.

– Гатовы ляцець за новымі душамі? – спытаў Ён мяне.

Я прамоўчаў у адказ – хіба тут ёсць варыянты?

Па лесвіцы, якая вяла міма гасцінічных нумароў, мы падняліся на схаваную сярод скал пляцоўку, дзе стаяў гатовы да ўзлёту верталёт. “Мы ляцім на верталёце, а не самі? – падумаў я. – А ў прынцыпе, якая розніца, калі Ты побач. Паняцця не маю, куды мы ляцім, але пілот відавочна ведае Тебя, і Ты ўсё пакажаш).”

Мы селі на пасажырскія месцы, прышпіліліся і ўзляцелі.

На гэтым мая медытацыя скончылася. Яшчэ на шляху да верталёта ў мяне было настойлівае жаданне напісаць некалькі людзям, якія былі гатовыя далучыцца да Упражненняў, і адной ўдзельніцы, якая ўжо займалася. Выйшаўшы з касцёла, я адразу гэта зрабіў, атрымаўшы, быццам пацверджанне ўбачанага ў медытацыі, некалькі прыгожых супадзенняў.
Падаецца, усё сапраўды так, і на цяперашнім этапе шляху гэта і ёсць мой прыярытэт.