У сэрцы Эдэна

Бог з самага пачатку не стварыў мяне для таго, каб жыць у страху, пачуцці віны ці хаосе. Ён стварыў мяне з любові. Ён з пяшчотай удыхнуў у мяне сваё жыццё. Маё сэрца было Яго садам – месцам прыгожым, упарадкаваным, поўным спакою і жыцця. Там Ён хацеў быць са мной кожны дзень.

Эдэн становіцца для мяне вобразам майго ўнутра. Менавіта ў сэрцы нараджаюцца рашэнні, жаданні і словы. З сэрца вырастаюць плады майго жыцця. Калі маё сэрца трывае пры Богу, яно нараджае плады Духа: любоў, мір, цярплівасць, дабрыню, лагоднасць і вернасць. Так выглядае сад, даглянуты найлепшым Садоўнікам.

Пасярод саду расла Дрэва Жыцця. Сёння я бачу яго як невычарпную крыніцу, як кран, з якога бесперапынна цячэ жывая вада. Бог ніколі яго не зачыняў. Гэта я, аддаляючыся ад Яго праз грэх, адвярталася ад гэтай крыніцы. Мне падавалася, што кран быў закруціўся, але на самай справе маё сэрца пераставала чэрпаць з вады жыцця. І ўсё ж крыніца працягвала цячы. Яна не высахла, бо яе крыніцай з’яўляецца сам Бог.

Спакуса не пачынаецца са зла. Яна пачынаецца з пытання: „Ці сапраўды Бог сказаў?” Так часта я чую падобны голас: „Ці сапраўды ты добра распазнаеш? Ці варта давяраць? Ці не лепш пайсці іншай дарогай?”. І я пачынаю аналізаваць, сумнявацца, аддаляцца ад спакою, які раней я атрымала. Сёння бачу, што спакуса вельмі часта не адбірае ў мяне Бога адразу — яна спачатку адабярэ давер да Яго.

Калі я ўпускала ў свой сад грэх, дазваляла, каб там узнікаў усё большы беспарадак. Тое, што здавалася бязаблічным, пакідала глыбокія наступствы. Не таму, што Бог жадаў мяне пакараць, а таму, што кожны грэх аддаляе сэрца ад крыніцы жыцця. Пачынае не хапаць спакою, радасці і свабоды. З’яўляецца страх, хаос і цяжар.

Тады асабліва моцна я разумею словы Псальма 51: „Ствары, Божа, у мне чыстае сэрца”. Я ўжо прашу не толькі пра прабачэнне. Я прашу аб новым сэрцы. Аб сэрцы, якое зноў стане садам Божым.

Гісторыя Каіна і Авеля паказвае мне, што барацьба не адбываецца перш за ўсё звонку, а ўнутры чалавека. Грэх спачатку стукае ў дзверы сэрца. Так само і са мной. Кожны дзень з’яўляюцца думкі, якія вядуць да жыцця, і такія, што вядуць да смерці. Я магу слухаць голас абвінавачвання, страху і адчаю альбо голас Бога, які вядзе да спакою.

Я таксама зразумела, што магу раніць не толькі іншых, але і сябе. Кожнае слова пагарды ў адрас сябе, кожная думка, што адабярае надзею, — гэта як удар, нанесены ўласнаму сэрцу. Але Бог не гаворыць да мяне голасам абвінавачвання. Ён гаворыць як Айцец, які шукае сваё дзіця: „Дзе ты?” Не таму, што Ён мяне згубіў, а таму, што хоча мяне знайсці.

Найвялікшую надзею дае мне тое, што Бог не перастаў быць Садоўнікам майго сэрца. Нават калі сад быў занядбаны, перарос калючкамі альбо здаецца зруйнаваным, Ён не сыходзіць. Ён бярэ ў рукі інструменты любові, цярплівасці і міласэрнасці. Павольна вырывае пустазелле, апрацоўвае параненыя месцы, палівае тое, што яшчэ жыве. Ён ведае, што пад пластом болю яшчэ ёсць зямля, якую сам стварыў.

Я ўсё больш разумею, што святасць не ў тым, каб ніколі не падаць. Святасць у тым, што пасля кожнага падзення я вяртаюся да Крыніцы. Гэта не мая сіла вяртае жыцце саду. Гэта жывая вада Бога робіць так, што нават высахлая зямля зноў пачынае прыносіць плады.

Таму я хачу кожны дзень выбіраць жыццё. Хачу вяртацца да Крыніцы, перш чым пачну гасіць сваю смагу ў іншым месцы. Хачу больш давяраць першаму, спакойнаму голасу Бога, чым пазнейшым падшэптам страху. Хачу дазволіць, каб маё сэрца было месцам, у якім Бог адчувае сябе як у сябе дома.

Бо я ўжо ведаю, што Ён ніколі не перастаў верыць у мяне. Гэта я часам пераставала верыць, што мой сад яшчэ можа зацвіць. А Ён кожны дзень нагадвае мне, што Дрэва Жыцця па-ранейшаму стаіць пасярод майго сэрца, а крыніца Яго ласкі ніколі не высыхае. Дастаткова прыйсці і чарпнуць.