Чаму, Ойча?

Тата, чаму Ты слухаеш мяне?

Я столькі зла ўчыніў, столькі злых думак увасобіў, столькі гневу і збянтэжанасці нарадзіў, столькі нянавісці пасадзіў, столькі сумненняў вырасціў. Я гляджу на поле, засеянае маім грахом, і цярпліва чакаю Твайго адплаты, і нават жадаю яго.

Столькі вострых камянёў я ўклаў у рукі праклінаючых імя Тваё, столькі плецяў я завіў у бізуны для Тваёй спіны, столькі слоў бранных я прысвяціў Твайму імені, Госпадзе мой.

Але замест агнявога дажджу, замест бяздоннага катла для майго чэрствага чорнага сэрца, замест спапяляючага гневу Твайго — я чую ў цішыні Твой пяшчотны любячы голас.

Цеплыня Тваёй незразумелай любові напаўняе сасуды маёй падзенай і грэшнай душы. Слёзы міласэрнасці і айцоўскай ласкі Тваёй насычаюць сэрца маё. Ты любяча клічаш мяне.

Хто я такі, што з бясконцага акіяна праведных і любячых людзей Тваіх, Ты выбраў мяне, Ты паглядзеў на мяне, Ты пазнаў маё імя і паклікаў да яго? Чаму Ты слухаеш мяне, уважліва слухаеш у ахрыплы ад нянавісці голас мой? Чаму любіш мяне?

Я ніколі не разумеў, хоць вельмі стараўся зразумець Цябе і Тваю любоў да мяне. Я столькі грашыў, і столькі грашу дагэтуль. І колькі б не раскайваўся я кожны дзень — я як сабака вяртаюся да ванітаў сваіх, нічога не адварочвае мяне. Чым я, падзеная і грэшная да краёў свайго існавання душа заслужыла такую каштоўную ўвагу свайго Стварыцеля?

Хто я такі, што Ты так чуйна ўслухоўваешся ў мае словы?

Я ведаў і ведаю так шмат годных людзей, праведных і сумленных, якія ідуць свой шлях ад пачатку пад іменем Тваім. Столькі святла і дабра ад спраў іх, столькі надзеі і любові ад слоў іх, столькі веры і пяшчоты ад думак іх..

Але што Ты ўбачыў у маім сэрцы, поўным граху і холаду?

Грах мой не прыдуманы і не ўяўны. Я здзяйсняю шмат зла перад запаведзямі Тваімі кожны дзень. Душа мая чорная, і як бы высока я не глядзеў у сваіх малітвах у нябёсы, душа мая падобная свінні — толькі глядзіць пад капыты чорныя свае.

Чаму Ты даеш так шмат мне? Шмат годных вакол, шмат пакорлівых і праведных, навошта Ты траціш на мяне столькі Свайго святла і любові? Нават калі рука мая звісае ўздоўж нагі, якая тоне ў балоце маладушнасці, Ты сціскаеш яе і падымаеш да Сваіх вуснаў.

Людзі кажуць мне, што непасцяжная для мяне Твая любоў, але нават гэта — пусты гук перад міласцю і дабрынёй Тваёй. Усялякае ўзвялічванне, якое зыходзіць з вуснаў людскіх — толькі жаласная цень любові маёй да Цябе, Госпадзе мой і Бог мой. І хай іншыя ўбачаць у гэтым ганарыстасць плоці маёй, я не стану пераконваць іх — бо грэх маёй душы цяжэйшы за ўсялякае абвінавачванне. Бо нават у маёй оде я бачу толькі жаласную спробу хоць як-небудзь апраўдаць тое бяскрайняе сусветнае ўвагу, што Ты незаслужана шчодра дорыш мне, грэшнаму...

І ўсё ж Ты любіш мяне.

Толькі Ты жадаеш разумець мяне. Толькі Ты захацеў пазнаць маё сэрца, і пазнаёміць з Сабой. Толькі Ты гатовы цярпліва маўчаць, уважліва слухаючы маю аслаблую душу.

Ты працягваеш да мяне Свае параненыя рукі, Ты адкрываеш перад мною Сваё бледнае цела прабітае маім малаверам, маім маладушнасцю. Ты асцярожна ўкладваеш мае рукі ў Свае раны, і з добрай усмешкай цярпліва ўглядаешся ў мае вочы. Ты гатовы пакрыць расой траву ўсяго свету, толькі каб я, маленькі і дурны чарвяк, убачыў Тваю бясконцую і чыстую любоў. Ты доўгацерпіш. Ты ўсё пакрываеш і ва ўсё верыш.

Каго ж я буду ўзвялічваць? Каму я буду служыць? Перад кім я апушчуся пакорліва на калені, як не перад Табой? Як смею я маўчаць, і хаваць захапленне іменем Тваім?