Цуманныя акуратныя выказванні

Доўга не магла табе напісаць гэты ліст..Ведаш, многія рэчы, што здараюцца з табой,  прызначаныя толькі для цябе, толькі ты можаш правільна іх вытлумачыць. І кожны павінен па-свойму адчуць і зразумець тое, што здараецца з ім.. Людзі так уладкаваныя: лёгка пераймаюць пачутае і ўбачанае, быццам сваё, часам занадта паддаюцца ўплыву, часам уражлівыя, з-за чаго сама ўспрымальнасць мяняецца на чужое..памылковае.
А калі спрабуеш падзяліцца, кожны ўсё роўна прыме тваю гісторыю праз прызму сваіх адчуванняў і вопыту
Я раскажу табе свае ўражаньні, толькі, калі ласка, не спрабуй шукаць у гэтым нешта схаванае. Пранасьці міма, проста паслухай адзін са станоўчых водгукаў пра знаёмства двух розных сусветаў: аднаго вельмі маленькага і аднаго бязмежна вялікага, які ўмяшчае мноства такіх жа маленькіх сусветаў.
Усё пачалося з любові да сябе.
Усё пачалося з недаацэненых пачуццяў да ўласнага існавання
Усё пачалося з адкрыцьця шматграннасьці свету і ўнутранай Поўнацэннасьці
Усё пачалося з раўнавагі ўнутры.
Калі раптам перастаеш успрымаць усё як належнае і жыццё становіцца значна больш яркім і сакавітым, нават займальным. Гэта падобна да сінэстэзіі... гукі набываюць формы, а фігуры свету гучаць. Колеры пахнуць, а пахі выпраменьваюць святло. Нахлынальныя хвалі радасці змешваюцца са слязьмі і не заўсёды ўдаецца зразумець, што ж гэта такое, таму што ты вось цяпер і вось тут толькі што народжанае дзіця, але ўжо з уменнем Бачыць. І вось табе, няўклюжаму, які спрабуе ўстаць, увесь у слязях і соплях, далі вялікую скрыню з наборамі розных інструментаў, а ты не ведаеш, што з імі рабіць, не тое што разумець, навошта гэтыя інструменты
Эйфорыя, абурэньне, радасьць, смутак.. віхор адчуванняў і думак.
Прашу цябе, будзь моцным
Толькі знайшоўшы спакой у сабе, адчуваючы цвёрдасьць пад нагамі, у цябе з'явяцца сілы ісці наперад у сваіх пазнаньнях
І яшчэ нешта.
Адкрыцца іншым — складана. Адкрыцца сабе і прыняць нешта ўзрушаючае бязвыплатна — для параненай душы гэта можа апынуцца занадта вялікім грузам. Калі прызвычаіўся жыць у свеце на нізкай гучнасьці, жыць у прыглушаных адценнях... Хтосьці лічыць, што ён "врубает громкость на полную" у сваім жыцьці. А ці не робіць ён гэтым насамрэч усё навокал — і асабліва свой унутраны голас — цішэй? І калі такі чалавек пачынае па-сапраўднаму бачыць і адчуваць, ён разумее, што быў да глупства глухі і сляпы — гэта асабісты мой вопыт. І для мяне гэта было чымсьці падобным на змешванне адчуванняў... Адчуваньні таго чалавека, які з дзяцінства не распазнаваў колераў і не чуў — і вось яму падораць асаблівыя акуляры, каб бачыць колеры, і прыладу, каб чуць.. і адчуваньні чалавека, які здзейсніў нешта вельмі страшнае — і вось ён стаіць у апошнія хвіліны свайго жыцьця перад пакараньнем сьмерцю і шчыра раскайваецца. Як мне, странніку, перадаць табе словамі ўсё тое, што перажываюць сэрца і душа ў момант адкрыцця, у момант, калі на цябе абрынаецца ўся гэтая любоў...
Зразумець, прыняць, што ўся гэтая любоў для цябе, усё яна бязвыплатна была і будзе тваёй. А ведаеш... Проста паспрабуй уступіць на гэты шлях. Магчыма, у цябе з'явіцца ўласная гісторыя, якую ты захочаш захаваць у сэрцы і несці праз час у сваю светлую будучыню, як кошык з смачна пахнучымі фруктамі або пірожкамі, якія нагадваюць утульны пах ціхай, але гучнай любві