Новае жыццё.

Гэта можа гучаць дрэнна, але ў апошнія дні я нясу ў сабе думку, што Пан Бог для мяне адначасова страта і неацэнны прыбытак. Мне цяжка ацаніць гэтую страту, я не ведаю, ці была яна маленькай, ці велізарнай. Я не магу яе ахапіць ні з перспектывы часу, ні з месца, дзе я зараз знаходжуся, ідучы з Ім. Бо ж я Яго адчуваю… а аднак доўга не магла прызнацца ў гэтым недахопе. У тым, што не магу прыняць. У тым, што думала, што ўжо вылечылася, што ўжо ўсё ў мяне ў парадку.

А тут усё яшчэ нешта выходзіць. Што-то, што я схаваў ад самой сябе. І так цяжка выйсці з зоны камфорту, з магілы Вялікай Суботы. Бо там знаёма, прадказальна, бяспечна. Перайсці да Нядзелі Уваскрасення – гэта значыць дазволіць, каб нешта змянілася. Гэта значыць дазволіць, каб у мяне ўваскрасіла жыццё, а гэта ж балюча.

Таму я часам зачыняюся ў сваіх неўпарадкаванасцях, у фальшывай пакоры, у велізарным эга, у ўсім тым, што адбываецца ў мяне. І што працякае праз мяне. А потым… я ставлю Богу межы. І мінаюся з досведам, хоць Ён ёсць, кожны дзень, бесперапынна гаворыць. А я часта Яго ігнарую.

Падчас апошняй медытацыі мяне ўразіла простая думка: як мы можам быць гатовыя да вялікіх рэчаў, калі не заўважаем маленькіх штодзённых благаславенняў? Бо менавіта з іх пачынаецца давер. З маленькіх знакаў любові. А я сустрэчу на медытацыі з Ім вымяраю мерай Яго досведу ў маёй малітве. Я ведаю, што гэта наступства нейкага адхілення. Я ведаю. Але як цяжка прымаць. Як цяжка гэта пераскочыць.

Таму цяпер з усіх сіл стараюся глядзець сэрцам. Не дапускаю занадта розуму. Я не ведаю, ці гэта добра. Можа, гэта ўцячка? Можа, гэта зноў мае хованкі.

А цяпер яшчэ нешта адкрываецца. Я пачынаю ясней бачыць свае памылкі. І гэта адначасова незвычайна… і балюча. Бо я хачу быць блізка да Бога, але калі я стаю ў праўдзе пра сябе, гэта балюча. І я заўважыла нешта, што крыху зламала мяне, што ў мяне ёсць велізарнае жаданне выпраўлення сябе. Такое… каб стаць лепшай. Але не для таго, каб быць вольнай, а толькі каб быць ідэальнай. Для Бога.

І я ведаю, што гэта не працуе. Што гэта не атрымаецца. А аднак так часта я спрабую ўласнымі сіламі, з тымі ж механізмамі, якія мяне раняць. І праз усё гэта мне цяжка. Цяжка быць у адносінах з Ім, цяжка быць у адносінах з сабой. І ўсё больш адчуваю, што… проста цяжка мяне любіць.