Та самая Ноч

Лука 4 14-20

Яму падалі сувой прарока Ісаі, Ён разгарнуў яго і знайшоў месца, дзе было напісана:

«Дух Госпада на Мне, бо Ён памазаў Мяне абвяшчаць бедным Радасную Вестку. Ён паслаў Мяне абвяшчаць свабоду палонным, прасвятленне сляпым, вызваліць прыгнечаных, абвяшчаць год Госпадавай міласці»

#пісьмоЮры

Я апісваю ўсё, што ўбачыла ў медытацыі адразу пасля яе, у надзеі ўпусціць як мага менш.

Я хачу адправіць табе ўсё гэта прама зараз, ноччу (спадзяюся, у цябе выключаны апавяшчэнні, і я цябе не разбуджу), бо ўсё гэта настолькі неверагодна, што, раптам, я заўтра не адважуся?

Падчас падрыхтоўкі, калі трэба было адчуць сваё прысутнасць, я засяродзілася на сваім сэрцабіцці, і раптам мяне пранізала думка, што яно б'ецца ў такт той вібруючай хвалі, пра якую я прачытала сёння ў тваёй медытацыі, і што яна ідзе праз мяне і я пульсую разам з ёй, і яно б'ецца, толькі таму што Ён ёсць і Ён таго хоча. У гэты момант я адчула Яго бестэласнае прысутнасць вельмі моцна, як і блізка не атрымлівалася раней.

Я пачала візуалізаваць урыўкі. Ішло цяжка, мне было складана ўявіць сінагогу, але я ўбачыла Ісуса ўнутры сярод людзей, Ён чытаў нешта па кнізе, і ад Яго ішла такая благая энергія, што мяне накрыла цяплом і нейкім хваляваннем.

Потым я ўбачыла прыступкі ў будынка, калоны, у адной з іх сядзеў Ён і гаварыў з людзьмі, якія сядзелі вакол - на прыступках, і пад дахам на калонах, вакол было сонечна і цёпла. Дзеці бегалі і смяяліся, Ён усміхаўся. Я села пааддаль і старалась глядзець на Яго, але было цяжка, ён расплываўся.

І раптам, зусім нечакана, Ён падняў галаву і паглядзеў прама мне ў вочы.

У мяне зямля сышла з-пад ног, сэрца забілася, галава пачала кружыцца, гэта быў першы раз, калі я адчула рэакцыю ў фізічным целе, ды яшчэ такую магутную.

Я паспрабавала глядзець Яму ў вочы, але ў мяне не атрымлівалася, усё плыло. Тады я пачала з Ім гаварыць.

- Мне трохі страшна, я хвалююся. Што я павінна зрабіць? Паглядзець у Твае вочы?

Ён не адказваў, але раптам я хутчэй адчула, чым убачыла Яго твар перад сваім.

Я вельмі старалась убачыць Яго вочы, але ў мяне нічога не атрымлівалася і тут сцэна дзеяння змянілася.

Я зразумела, што мы ў лодцы, Ён сядзіць насупраць мяне. Ноч, бушуючы акіян, неба, поўнае зорак. Шторм, велізарныя хвалі, лодка нясецца то ўверх, амаль вертыкальна, то адвесна ўніз. Я схапілася за борта, але, заўважыўшы, што Ён сядзіць зусім спакойна, склаўшы рукі на каленях, я намаганнем волі разжала рукі і пастаралася расслабіцца. Ён жа са мной) На нейкі час я прыкрыла вочы і проста адчувала гэтае слізганне - уверх і ўніз, уверх і ўніз, павароты лодкі. Калі не напружвацца, не так і страшна. Окей, не баімся.

Лодка ўзабралася на чарговую хвалю і раптам панеслася ўніз, у глыбокі і проста велізарны вір. Я не трымаюся ні за што і сяджу спакойна, здагадваючыся, што нас чакае ўнізе. Мы падалі незразумелую колькасць часу, увогуле час адчуваць не ўдавалася. І раптам у самым нізе нас панесла па спіралі ўверх, і я раптам адчула, што больш няма ніякай лодкі, што мы парым над гэтай безданню, я і Ён насупраць мяне! Спачатку я дала волю эмоцыям, свайму шоку, гэта немагчыма, неверагодна! Потым я ўбачыла, што Ён больш не парыць, а спакойна стаіць, і я таксама зразумела, што магу стаяць. Я сказала:

- Добра. Гэта ж не проста атракцыёны, я павінна зразумець, што Ты хочаш да мяне данесці.

Я стала глядзець уніз, вір быў перад намі, мы былі з супрацьлеглага краю, адкуль падалі. Я ўбачыла за вірам бушуючае мора і лодкі. Многа лодак! Вялікія, маленькія, цэлыя караблі. Адны ззялі агнямі, іншыя плылі ў цемры. Хвалі кідалі іх і я чула, як людзі крычаць. Гэта было страшна. Але страшней за ўсё было тое, што яны танулі там, у віры, знікалі ў пырсках вады. Я спытала:

- Што будзе з імі? Куды яны цяпер? Чаму яны тонуць, а мы не патанулі???

Ён маўчаў. Я стала глядзець далей, хоць мне вельмі не хацелася ўсё гэта бачыць. Невыносна было глядзець на гэты кашмар і я стала аглядацца па баках. І я ўбачыла, што мы не адны парыма над морам! Вось чалавек, і яшчэ, і яшчэ! Яны віднеліся смутна, а потым пачалі растворацца і ззяючымі зорачкамі ляцелі кудысьці ўверх. Мноства зорачак успыхвалі, мігалі ўдалечыні. Я зноў паглядзела на хвалі і ўбачыла (я быццам магла набліжаць зрок і бачыць блізка тое, што было вельмі далёка), што ёсць лодкі, у якіх ніхто не крычыць і людзі спакойна сядзяць і нават нешта там робяць!

- Ну вядома! Тыя, хто тоне, не вераць! Вось і ўсё! Яны не памятаюць пра Цябе і таму ім так страшна! Бо, калі плылі мы, з намі нічога дрэннага не адбывалася, проста рух, можна было б спакойна пачытаць кнігу! Але што ж будзе з імі? Яны ж могуць проста не ведаць гэтага!

- У іх свой шлях.

- Мне страшна трохі. Я баюся не Цябе, я нават не ведаю чаго менавіта. Я хачу да Цябе падысці, дакрануцца. Можна?

Я падышла і Ён абняў мяне за плечы. Мы стаялі так і глядзелі на мора, і раптам я выразна зразумела, як моцная стыхія нашага жыцця, наколькі больш нас тое, у чым мы жывем, як страшна жыць без пакоры і як дурна.

І тут я заўважыла, што нехта не проста спакойны, а яшчэ і атрымлівае асалоду! Парусная лодка ішла па хвалях быццам весела, я ўбачыла капітана ў штурвала, я не чула, але магу паклясціся, ён там яшчэ і насвістваў) І на грэбнях хвалі ён падрульваў злёгку і слізгаў па іх. Ого! Я ўбачыла сябе за гэтым штурвалам (кіраваць паруснікам - мая даўняя мара) і таксама спрабавала руляваць, вецер, пырскі ў твар, гэта было выдатна, я захапілася.

І тут лодку выкінула на пясчаны бераг. На мяне навалілася гравітацыя, толькі цяпер я адчула, што яе не было, цела налілося свінцом, я адчувала, як мяне прыціскае да зямлі. Зямля! Усё перастала хістацца і стала статычным, вязкім, цяжкім. Я паспрабавала разгледзець дзе я.

Зямля была цвёрдай, але яе пакрываў слой амаль белага пяску. Вецер нёс яго па велізарнай раўніне без краю і канца. Над гарызонтам вісела светла-светла жоўтае, асляпляючае сонца. Я пайшла ад лодкі на яго. З кожным крокам ісці станавілася ўсё цяжэй, сонца быццам стала больш, запоўніла сабой усё, я асляпла і нічога не магла бачыць з-за невыноснага святла, з-за пяску, які трапляў у вочы, я ўпала на калені і рукі. Сілы пакідалі мяне, мне было дрэнна. Я ўспомніла пра Яго. Ты ж тут са мной, хоць я Цябе і не бачу. Я ўспомніла пра вібруючую хвалю ў сэрцы, што ўсё прасякнута ёй і змагла ўстаць. Трэба ісці, але куды? Нічога нельга разгледзець, але нешта ж трэба рабіць? І я ўспомніла думку мінулага дня - тое, што мне дадзена, тое і маё служэнне Яму.

- Але ж нешта ж мне дадзена???

Я ўбачыла ўдалечыні дрэва, незразумела сухое ці жывое, занадта далёка. Я пайшла да яго, я пастаралася выпрастацца і ісці лёгка.

І раптам уперлася ў яго рукамі. Я паторкала маршчыністую кару пад далонямі і падняла галаву. Высока нада мной шумела зялёная крона і блікі сонца слізгалі праз лісце. Я ў знямозе апусцілася на зямлю, абапёршыся на ствол. Праморгалася. Вакол была зялёная трава і іншыя дрэвы. Бязмятэжны летні дзень.

Я сядзела ў нейкай прастрацыі. Здагадалася, што, каб зноў з'явіліся сілы, трэба ўспомніць пра служэнне. Спрацавала) Я сказала:

- Я не бачу Цябе. З'явішся? Ці ў нас сёння ўсё будзе вось так, без тактыльнасці?

Я паднялася і зрабіла некалькі крокаў наперад. Ён з'явіўся метрах у пяці ад мяне і стаў, запрашаюча раскрыўшы рукі. Я кінулася Яму на шыю. Ён падхапіў мяне, патрымаў і ўзяў на рукі! І пайшоў! Ён пранёс мяне праз нейкі кустарнік і выйшаў на заліваную сонцам сцежку, якая сыходзіла кудысьці ўдалечыню. Ён ішоў так лёгка, быццам я нічога не важу. Я атрымлівала асалоду ад моманту)

- Вось яно што! Калі памятаць пра Цябе і бачыць, што дадзена, то можна прама на Тваіх руках ехаць!)

Я зразумела, што хачу ісці. Я злезла з Яго рук, і ўзяўшыся за рукі і размахваючы імі мы лёгка пайшлі разам па дарозе.

І я ўспомніла пра час. Колькі яго прайшло? Паўгадзіны? Два гадзіны?

Я адкрыла вочы і паглядзела на гадзіннік: я ў медытацыі 1 гадзіну і 10 хвілін.

Я сядзела на сваёй ложку, у мяне на каленях ляжала раскрытая сшытак з абсалютна пустой старонкай. Упершыню я не зрабіла ніводнай запіскі. Яшчэ б! Якая там сшытак, да яе ці мне было! Але ж трэба ўсё запісаць! Зараз!

Я звярнулася да Яго пра сябе:

- Я хачу ўсё гэта расказаць, я пайду пісаць, і калі мне не трэба гэтага рабіць, то дай мне знак.

І вось я тут, у ноўтбука, і здаецца, мне ўсё ж удалося перанесці ўсё гэта ў тэкст.

Юра. Ох, Юра)

Гэта начное пісьмо стала маёй першай запісанай медытацыяй. Некалькі пісьмаў пазней, на мяне знізілася ідэя ператварыць свой вопыт у блог-дзённік Практыкаванняў. Я пісала гэты дзённік у Тэлеграм-публіку, назва якому таксама прыйшла само сабой: Two in a boat.