Рады мяне

Нараджэнне. Дзень 1

Прадстаўляючы падарожжа Марыі і Язэпа, я спачатку бачу сябе іх служанкай, а потым думкамі апынаюся на месцы Марыі. Тут у мяне, як у жанчыны і маці, ёсць перавага перад мужчынскай паловай: я даволі ярка магу ўявіць, што гэта такое — ехаць на асле ў дзявятым месяцы цяжарнасці. Як цяжка дыхаць, як хочацца лячыцца, як балiць спіна і як унутры хвалюецца дзіця. І сутычкі, і пошук утульнага месца, і роды — усё гэта як бы само сабою ідзе ў маёй медытацыі ад першай асобы. Мой мацярынскі вопыт, у якім таксама ўсё было нялёгка, накладаецца на гэты ўрывак, і я думкамі трымлю крохкага Збаўцу на руках і гладжу Яго, як глазіла сваю дачку, калі мне ўпершыню далі яе трымаць. У галаву лезуць розныя дзікія думкі, накшталт:
Цікава, што гэта значыць — карміць грудзьмі Тага, Хто Стварыў Усё.

Мне цяжка ўбачыць пячору, Язэпа, пастухоў, якія прыходзілі. Я адчуваю сябе жанчынай, я не магу адвесці вачэй ад самага дарагога, што толькі можа быць у маці. У Яго вачах ужо тады можна было ўбачыць Сусвет.

Час ад часу я вяртаюся да тэксту ДУ, і тут мяне моцна зачапляюць словы:
"Гасподзь нарадзіўся ў крайняй беднасці, і потым, пасля столькіх цяжкасцяў, перанёсшы голад і смагу, спёку і холад, абразы і прыніжэнні, памёр на крыжы, і ўсё гэта — ра́ды мяне."

Мяне асяняе: я ніколі так не думала пра гэта, што гэта — для ўсіх нас, так я лічыла. А дзе я сярод усіх? За чыім плячом хаваюся? Ці растварылася да нязначнага атама?

З дзяцінства я лічыла сябе лішняй, недастойнай, непатрэбнай, па сутнасці — памылкай. Чыя памылка? Вось што атрымліваецца: у спробы ўцячы ад страху перад маштабам Яго ахвяры я адмаўлялася ад свайго месца пад сонцам. Законнага месца.

***

У завяршальнай гутарцы мне ёсць што сказаць.

Кроўна-чырвоны ўсход, далiна, акружаная гарамі, я бачу табун — коні рэзва скачуць. Я адчуваю, што Ён стаў побач са мной.

— Ты цярпеў дзеля мяне.
Я прамы ўдзельнік падзей, я не выпадковасць, я не проста так.
Лічыць, што для мяне няма месца, што я лішняя, — значыць адварочвацца ад Цябе.
Я — частка Твайго замыслу. Я ніколі не жыла дарэмна, ніхто не жыве дарэмна, але чым чысьцей я выконваю Тваю волю, тым больш сэнсу ў маім зямным жыцці. І больш радасці, бо я стварыю з Табою.
І калі мне бывае цяжка, мне варта ўспомніць, як цяжка было Табе.
Прабач мяне. Ох, каб мне хоць кроплю Твайго цярпення, бясконцага як космас, як Ты сам.
Ад цяпер я буду ведаць і памятаць, што я маю права быць, маю права гаварыць, дзейнічаць, і гэта права даў мне Ты.
Выстрадаў Ты.