«Чаша» - вершы пра Сына і Бога

Разбілася гліняная чаша: "Мам, прабач, выпадкова!"
Возеры вінаватых вачэй вадзе разлітай адказваюць:
Ах, свавольства дзіцячае; недзіцячая журба ў іх.
А ж калісьці Ты разліў на зямлю мора...

Дазволіў выхоўваць Сябе па ўзору хлопчыка,
Што носяць на каленках драпіны і вецер.
О, Ісусе Мой, Тваё пакора - занадта...
Тварэнню даверыў Ты быць за Цябе ў адказе...

"Будзь асцярожней надалей", - у Маёй руцэ далонька -
Так схавалася, як трапяткая птушка...
І Мне сварыць Цябе за свавольства, Мой Божа, складана,
Як складана бачыць у ім Тваю веліч.

У Маіх руках маршчынкі, а ў Тваіх увесь свет хаваецца.
Ты чашу новую ўзнёс над нашым бедным піром,
І Сэрца распахнуўшы, жывой вадой праліўся -
Ужо гэта свавольства, мой Ісусе, не пройдзе бясследна!

Змерзлыя рукі склала пад цёмным покрывам.
Учора пялёнала; сёння Ты стаў ужо ранай суцэльнай.
Навошта ж, гледзячы сумна з Крыжа, Мяне мучыш зноў?
Сынок, Ты замерзнеш... Хутчэй, пойдзем жа дадому!

Разбілася гліняная чаша. Гэта, напэўна, час
Пахіснуў паліцу... Рэч не ведае жыцця доўгага.
Жывым дажджом праліўся голас: "Мам, прабач, Я склею!".
Ісусе!
Што Мне чаша?
Ты Мой сын. І Бог Мой.

Аўтарскае прачытанне: