Калі ты Мне павярыш... #3

Вобразы мастацкія і лад думак узятыя з медытацый, якія мне падарыў Гасподзь на працягу 30-тыднёвых ДУ.

Я памятаю землятрус. Ні з чым не сплутаць тое адчуванне, калі зямля трэскаецца і разрываецца, яна літаральна сыходзіць з‑пад ног: тады я зразумела, наколькі моцна на яе апіраюся, наколькі моцна ад яе залежу, бо з кожным ударам я сама губляю раўнавагу. Калі зямля дрыжыць, я не магу зрабіць ніводнага правільнага кроку.
Я бачыла, як рассыпаліся і абваліліся скалы, а ўнізе, у нейкай ущэльі, я бачыла сябе, нядаўна нараджаную. Унізе — на крохкім кавалку зямлі, які не здолелі закінуць камяні і якую вада не здолела патапіць. Дзякуючы гэтаму кавалку цвёрдай зямлі я не загінула.
Гэтая цвёрдая зямля стала вобразам веры.

Зямля была запушчаная і забітая, але Твае словы: "Калі ты Мне павярыш..." адкрылі ёй новае дыханьне.

Я памятаю, як Ты, Гасподзі, паказаў мне, як працаваў над ёю: асвойваючы целіну, глыбока араў, вырываў з коранем усякі пустазелле, з раніцы да ночы клапаціўся пра тое, каб зямля стала прыдатнай для вырошчвання шматлікіх плёнаў. Ты не спускаеш з яе вачэй. І мая вера цалкам засноўваецца на Табе.

Цяпер, пасьля 30 тыдняў, Гасподзі, навучыўшы мяне азам, Ты давяраеш мне клопат пра глебу веры; дапамажы мне годна апраўдаць Твой давер.