Астраўкі

Я выйшла ў двор. Там якраз гулялі мае сябры. Яны гулялі ў доганялкі. Я села і пачала маляваць на плітцы. Старэйшыя карысталіся тым, што даганяў самы маленькі і не мог іх дагнаць, а калі даганяў, то яны рабілі выгляд, што ён іх не дагнаў. Мяне гэта вельмі раздражняла.

Тата сказаў, што я магу назіраць, як нам кіруе ганарлівасць. Яны так не хочуць прайграць, што іх ганарлівасць ужо давяла іх да таго, што яны брыдуць. А яшчэ ён сказаў, што не варта спрабаваць перабіць іх гульню, а займацца сваёй гульнёй, з добрымі правіламі, і астатнія пачнуць да цябе далучацца.

Праз нейкі час малодшы абразіўся, сеў і стаў за мной назіраць, а я малявала. Яшчэ праз нейкі час прыйшлі астатнія і таксама сталі маляваць на плітцы, уключаючы самага малодшага і Леона (Леон - мой брат). Потым нехта прапанаваў размаляваць сухія лісты, а я прапанавала рабіць у іх (у тых, што ўжо размаляваныя) адтуліны і вешаць на плюш, які расце на агароджы. Праз некаторы час тата паклікаў мяне вячэраць, але да гэтага мы паспелі зрабіць прыстойную гірлянду.

Я стварыла свой астраў, з добрымі правіламі і, калі да мяне прыйшлі старэйшыя, я несвядома пагасіла іх ганарлівасць. А за вячэрай тата сказаў мне, што ў мяне выдатна атрымалася стварыць сваю гульню і мірна пагасіць канфлікт.