Іскры

Увасабленьне. Дзень 2

Я бачу мёртвы горад. Я лячу над дахамі пустых шматпавярховак, над дварaмі, зарослымі лесам, над безлюднымі паркамі. Туга сціскае маё сэрца. Без людзей ні ў чым няма сэнсу. Тое, што зверху можа здавацца бессэнсоўнай мітуснёй, — гэта жыццё. Жыццё — яно прыгожае. Мы ўсе важныя.

Я бачу летні дзень у Сярэдземнамор'і, гарадок на ўзбярэжжы, мноства людзей, якія гуляюць, працуюць, сядзяць у вулічных кавярнях, танцуюць, плаваюць на катэрах. Я адчуваю вецер з мора, пах рыбнага рэстарана, сасноў і нагрэтага каменя брукаваных вуліц. Я апынаюся на рынку перад прылаўкам з гароднінай і садавінай, за якім стаіць поўная і дзелавая жанчына і бойка прадае. Я назіраю за ёй: як яна ўсміхаецца пакупнікам, пакуе тавар у пакеты, адлічвае здачу. Якая яна ў жыцці? Я ўяўляю яе дом — невялікі і ўтульны, шмат кветак, худы і пакорны муж, дзеці — двух хлопчыкаў, дваечнікаў і пустаскуноў, на якіх яна пакрыкуе, але вельмі любіць і па нядзелях печа ім пірагі. Як яна даглядае свой сад, як яна шмат працуе. Я адчуваю да яе нежнасьць, я адчуваю, што ў ёй шмат дабра, хаця, хутчэй за ўсё, не ўсе яе знаёмыя з гэтым пагодзяцца.

У кожным з нас шмат дабра. Мы ўсе глыбока ў душы нясём у сабе святло. Гэтае святло — тое, да чаго Ты звяртаешся ў нас. І мы таксама можам навучыцца бачыць яго адзін у адным. Нават у самым змрочным на выгляд чалавеку гарэць гэтая іскрынка, узяць хаця б Северуса Снейпа.

Я бачу нашу планету, пасыпаную мільярдамі іскрынкаў, ледзь бачнымі, напалоханымі, схаванымі, забытымі. Забытымі намі, але не Табою. Усе мы хочам дабра, шукаем яго, імкнёмся да святла. Ты зрабіў нас такімі. Але мы дазваляем страху зьбіваць нас з толку, блытаць, пазбаўляць нас розуму і сіл. І Веры.

Што я магу? Не баяцца, ісці да святла, бачыць святло ў іншых і звяртацца да яго, раздаваць гэтае стан як вай-фай. Я веру, што дабро заразнае.

Я бачу, што ёсць іскрынкі, якія прыцягваюцца адна да адной, цягнуцца да самых яркіх, злучаюцца і пачынаюць свеціць у некалькі разоў ярчэй. Нібыта ёсць іскрынкі — маякі.

Я ўспамінаю радкі, ад якіх мне на душы заўсёды робіцца светла і як бы сціскаюча цёпла:

"Нешчасныя, чые смутныя ўмы
адводзяць вас назад папярэчнымі шляхамі.
Вам не да ведама, што вы толькі чарвякі,
у якіх тлее мотылёк нетленны,
да Божага святла ўзлятаючы з цемры."

Я ўспамінаю пра Марыю і бачу яе іскрынку — самую яркую, самую чыстую, самую магутную на ўсёй Зямлі. Марыя свеціць асляпляльна. Чыстае ўвасабленьне святла, ідэальны праваднік Яго волі.

Як я магла б апісаць Яе, якімі якасцямі яна звяртаецца да мяне? Спакой, добразычлівасьць, плавнасьць, годнасьць, абсалютная давер да Бога, сціпласьць, пакорлівасьць, любоў да сьвету, да людзей, усмешлівасьць, клопат, цяпло ачага, радасьць штодзённага быцця. Досыць проста думаць пра Яе — і становіцца святлей.

Калі страх — гэта тое, што перашкаджае астатнім іскрам ярка гарэць, то ён — самая запіраючая сіла ў сьвеце. А самая вызваляючая — Любоў. Кожны чалавек наймацней баіцца таго, што насамрэч ён найбольш любіць. Вось ён — механізм Свяшчэннай Раны.

Атрымліваецца, што болей за ўсё я люблю сваю іншасьць, адзіноту, асобнасьць, выходзіць за межы, выклікаць пратэст, абурэньне, асуджэньне. Толькі так я па-сапраўднаму магу рабіць сваю справу; менавіта гэтыя ўмовы для мяне ідэальныя, найбольш творчыя, найбольш вызваляючыя.

***

У заключнай гутарцы мы ідзём уздоўж ракі. Я кажу:

— Гэта пераломнае ўсведамленьне. Я здагадвалася пра гэта, нават спрабавала сфармуляваць, але Ты ўкладаеш яго ў маю аснову і цяпер я магу на яго аперэцца. Мне няма патрэбы падабацца, каб камусьці дапамагчы. Тыя, каму я сапраўды магу дапамагчы, самі прыйдуць да мяне.

Я адчуваю ў сэрцы цяпло і Яго падтрымку, і большага адказу я не хачу нават жадаць.